Καμμένος Πρετεντέρης

Γιατί άραγε η κοινή γνώμη δεν μπορεί να ξεχωρίσει δυο λογιών άχυρα; Γιατί πολλοί πολίτες πιστεύουν ότι κάποιοι μας ψεκάζουν, ότι οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να μας δανείσουν, ότι τα πετρέλαιά μας είναι αμύθητος θησαυρός και άλλα τέτοια παρόμοια; Η γνώμη μου είναι ότι δεν οφείλεται τόσο στους διάφορους Καμμένους ή Τράγκες, οι οποίοι καθημερινά αφηγούνται τέτοια παραμύθια. Οφείλεται στο ότι στην Ελλάδα δεν ξεχωρίζει η σοβαρή δημοσιογραφία από την ευτράπελη. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν Καμμένοι και Τράγκες. Συνήθως, όμως, είναι περιθωριακοί. Μόνο στην Ελλάδα δεν ξεχωρίζουν από τους υποτιθέμενους σοβαρούς δημοσιογράφους. Το σημερινό άρθρο του κ. Πρετεντέρη στα «Νέα» επιβεβαιώνει την άποψή μου. Αξίζει να το δούμε αναλυτικά.

Ο τίτλος είναι «Μαζέψτε τον!», αναφέρεται στον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε και έχει ως εξής:

Έχω την αίσθηση ότι ο Βόλβραγκ Σόιμπλε θέτει πλέον σοβαρή υποψηφιότητα να διαβεί τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την ιδεοληψία από τη γραφικότητα.

Αρχίζει δηλαδή με δύο χαρακτηρισμούς, ιδεοληπτικός και γραφικός, τους οποίους θεωρεί αυταπόδεικτους. Οι Τράγκες και οι Καμμένοι κάνουν το ίδιο. Απλώς, δεν χρησιμοποιούν εκλεπτυσμένους όρους, προτιμούν τους πιο ωμούς και λαϊκίστικους. Φυσικά, ουδείς σοβαρός δημοσιογράφος στον κόσμο διανοείται να αποκαλέσει τον Σόιμπλε σχεδόν γραφικό.

Και διατηρώ τη βεβαιότητα ότι εξακολουθούμε να του αφιερώνουμε την προσοχή μας μόνο και μόνο επειδή παραμένει υπουργός Οικονομικών της ισχυρότερης ευρωπαϊκής χώρας. Διαφορετικά και υπό κανονικές συνθήκες δεν θα ήταν παρά ένας πληκτικός συνταξιούχος από εκείνους που διορθώνουν καθημερινά τον κόσμο σε κάποια γερμανική μπυραρία.

Οποία βεβαιότητα! Ασχολούμαστε με τον Σόιμπλε διότι είναι υπουργός οικονομικών! Υπό κανονικές συνθήκες (ποιες άραγε εννοεί;), τον φαντάζεται να κάνει μαθήματα στον κόσμο σε μπυραρία. Από πού άραγε το συνάγει αυτό; Έχει ψάξει πώς είναι στη καθημερινή του ζωή ο Σόιμπλε; Γνωρίζει τις συνήθειές του;  Όχι βέβαια, απλώς εκφράζει άλλη μία μειωτική και φυσικά αυθαίρετη περιγραφή. Ένα ασήμαντο ανθρωπάκι είναι που λόγω συνθηκών βρέθηκε στη θέση του Υπουργού Οικονομικών αντί να σαχλαμαρίζει σε μπυραρία. Τι θα έλεγε, άραγε, αν γράφαμε τα ίδια και για αυτόν. Ότι ασχολιόμαστε μαζί του μόνο και μόνο επειδή έτυχε να είναι σημαντικός διαμορφωτής της κοινής γνώμης; Ότι υπό κανονικές συνθήκες θα βρισκόταν σε κανένα καφενείο να συζητεί με ποιο σύστημα πρέπει να παίξει ο Παναθηναϊκός.

Παράξενη περίπτωση ανθρώπου. Κατάφερε να επιζήσει μιας δολοφονικής απόπειρας και ενός τεράστιου οικονομικού σκανδάλου που του στοίχησε την προεδρία των Χριστιανοδημοκρατών.

Υπό κανονικές συνθήκες, δηλαδή, το ανθρωπάκι θα ήταν πρόεδρος των Χριστιανοδημοκρατών και όχι της τοπικής μπυραρίας! Το ότι είναι παράξενο που επέζησε της δολοφονικής απόπειρας μπορεί να κάνει τους Τράγκες και τους Καμμένους να τα βάλουν με την τύχη. Το οικονομικό σκάνδαλο πάλι βοηθά στην εξομοίωσή του με τους απατεώνες. Ο Σόιμπλε πρέπει να ζωγραφιστεί με τα πιο μαύρα χρώματα ως πρόσωπο και όχι ως πολιτικός.

Και τώρα με αναπόδεικτη σιγουριά και ανεπιβεβαίωτη εγκυρότητα παραδίδει σε ολόκληρο τον πλανήτη μαθήματα ορθής οικονομικής συμπεριφοράς. Τελευταίος αποδέκτης των νουθεσιών του οι ΗΠΑ. Οι οποίες (από ό,τι φαίνεται…) οριακά γλίτωσαν κανέναν Φούχτελ να τους συμμαζέψει!…

Φυσικά δεν έχει ο Σόιμπλε την αποδεδειγμένη σιγουριά του Πρετεντέρη και την επιβεβαιωμένη εγκυρότητά του. Αλλά γιατί άραγε να του χρειάζονται; Πολιτικός είναι, δεν είναι δημοσιογράφος. Στους δημοσιογράφους χρειάζονται οι αποδείξεις και η εγκυρότητα. Τα ειρωνικά περί νουθεσίας στην πραγματικότητα είναι βέβαια προτάσεις για μια συγκεκριμένη πολιτική. Έτσι τις αντιμετωπίζει ο πολιτισμένος κόσμος και τις αντικρούει με επιχειρήματα. Ο Πρετεντέρης μάλλον εξοργίσθηκε περισσότερο από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι ο Σόιμπλε προτείνει μια πολιτική (άλλο πράγμα αν αρέσει ή όχι) και είναι σε θέση να την λέει σε όλους και φυσικά και στους Αμερικανούς.

Τι είναι όμως ο Σόιμπλε; Βασικά δεν είναι ούτε καν οικονομολόγος! Είναι απλώς Γερμανός. Ο οποίος έχει διαμορφώσει την πεποίθηση ότι το φάρμακο σε όλα τα προβλήματα είναι «ο γερμανικός τρόπος». Ένα ιδιότυπο μείγμα τιμωρητικής παιδαγωγικής, ηθικής πειθαρχίας και κοινωνικού δογματισμού. Κατά την αντίληψη αυτή, η κρίση δεν είναι παρά η τιμωρία για την έλλειψη πειθαρχίας. Την οποία μόνο η αποκατάσταση της πειθαρχίας μπορεί να αντιμετωπίσει, ανεξαρτήτως κοινωνικού ή οικονομικού κόστους. Υπενθυμίζω ότι την περασμένη τριετία ήταν «οι Έλληνες πρέπει να κάνουν τα μαθήματά τους».

Με τη δική του αποδεδειγμένη σιγουριά και την επιβεβαιωμένη εγκυρότητά του σε ζητήματα οικονομίας η αμφισβήτηση των οικονομικών γνώσεων του Σόιμπλε είναι καταλυτική. Του αποδίδει ότι η εθνική καταγωγή είναι το κυρίαρχο στοιχείο και αυτή χαρακτηρίζεται από την πειθαρχία και την τιμωρία. Με άλλα λόγια, όλα τα στερεότυπα για τα εθνικά χαρακτηριστικά των Γερμανών. Δεν πρωτοτυπεί. Οι Τράγκες και οι Καμμένοι τα επαναλαμβάβουν και μάλιστα χωρίς υπαινιγμούς. Η όλη εικόνα που προβάλλει είναι ότι η κρίση στην Ευρώπη και στην Ελλάδα είναι κάτι που οφείλεται σε ιδεοληψίες και δογματισμούς. Αν είχαν άλλη νοοτροπία οι Γερμανοί, δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα. Όσο για τα μαθήματα, μήπως δεν πρέπει να τα κάνουμε; Όχι βέβαια ο Πρετεντέρης, αλλά τουλάχιστον εμείς οι υπόλοιποι;

Διάβασα κάπου πρόσφατα και μου άρεσε ότι η Μέρκελ δεν επιδιώκει να γίνει αυτοκράτειρα της Ευρώπης αλλά γυμνασιάρχης της Ευρώπης. Υποθέτω ότι η ίδια φιλοδοξία προσδιορίζει και τον ισχυρό υπαρχηγό της. Μόνο που αυτός θέλει να είναι ο επιστάτης του σχολείου. Ενός σχολείου στο οποίο τα άτακτα και κακομαθημένα παιδιά θα διδάσκονται την υπέρτερη ηθική αξία του «γερμανικού τρόπου». Εν μέσω ερειπίων. Διότι τα ερείπια δεν τρόμαξαν ποτέ τους Γερμανούς τύπου Σόιμπλε. Είναι και αυτά μέρος της επιβεβλημένης τιμωρίας.

Τα ερείπια, η τιμωρία, η υπέρτερη ηθική αξία του «γερμανικού τρόπου» είναι βεβαίως υπαινιγμοί του ναζιστικού παρελθόντος. Οι Τράγκες και οι Καμμένοι δεν ξέρουν από υπαινιγμούς, τα λένε σταράτα.

Όλα αυτά βεβαίως είναι περίπου γνωστά. Το πρόβλημα προκύπτει επειδή ο υπουργός Οικονομικών έχει πλέον ξεφύγει. Τυλιγμένος στις βεβαιότητες και στις εμμονές του δεν μπορεί πια ούτε να κοιτάξει την τραγωδία που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του. Και επιπλήττει όποιον του ζητάει να ρίξει μια ματιά από το παράθυρο. Ο Σόιμπλε δεν κάνει πλέον κακό σε εμάς ή στην Ευρώπη. Κάνει κακό και στη Γερμανία. Κατάφερε να ξυπνήσει όλους τους εφιάλτες που γενιές Γερμανών προσπάθησαν υπομονετικά να ξορκίσουν έπειτα από δύο πολέμους. Και γι’ αυτό μόνο μία λύση υπάρχει: Μαζέψτε τον!…

Ο άνθρωπος δεν περιορίζεται στους Έλληνες και στους Ευρωπαίους, δίνει συμβουλές και στους Γερμανούς υποδεικνύοντας ποιο είναι το καλό τους. Μπερδεύοντας την Ελλάδα με τη Γερμανία λέει ότι με τον Σόιμπλε ξύπνησαν οι εφιάλτες του παρελθόντος. Η κατάληξη του άρθρου, που επαναλαμβάνει τον τίτλο, είναι το απόγειο της  καφενειακού λόγου. Η κρίση είναι θέμα ανοησίας ενός ανθρώπου. Μαζέψτε τον! Ποιος άραγε να τον μαζέψει; Η γυμνασιάρχης Μέρκελ; Να στείλουμε κανένα σώμα καταδρομών ή τον ίδιο τον Πρετεντέρη να του κάνει μαθήματα;

Κείμενα σαν αυτό του Πρετεντέρη είναι που τελικά δεν αφήνουν τον πολίτη να σκεφτεί. Δεν τον αφήνουν να αντιληφθεί τα στοιχειώδη: ότι ο Σόιμπλε ή η Μέρκελ δεν είναι κάποιοι κακοί που παίζουν με τη μοίρα μας αλλά είναι δημοκρατικά εκλεγμένοι ηγέτες της πιο ισχυρής Ευρωπαϊκής χώρας (οι οποίοι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, μάλλον θα επανεκλεγούν). Ότι έχουν μια συγκεκριμένη αντίληψη για την έξοδο από την κρίση. Ότι μπορεί κανείς να διαφωνεί με την αντίληψή τους, δεν επιτρέπεται, όμως, να την αντιμετωπίζει χωρίς στοιχειώδη σοβαρότητα.

Advertisements
This entry was posted in Σχόλια. Bookmark the permalink.

5 Responses to Καμμένος Πρετεντέρης

  1. Reblogged this on ΜΟΙΡΟΓΝΩΜΟΝΙΟ and commented:
    Εξαιρετικό

  2. Pingback: Σταύρος Τσακυράκης: Άρθρα σαν αυτά του Πρετεντέρη δεν αφήνουν τον πολίτη να σκεφτεί | Zepos

  3. Νίκος Παπαβασιλείου says:

    Κύριε Τσακυράκη.
    Το άρθρο σας είναι επίκαιρο και τεκμηριωμένο πέραν πάσης αμφιβολίας. Θεωρώ ότι μεγαλύτερο πρόβλημα από τον αποκρουστικό δημοσιογραφικό λαϊκισμό που με τόση ενάργεια περιγράφετε, είναι η έλλειψη πραγματικού διαλόγου όσον αφορά τα πάσης φύσεως ζητήματα που απασχολούν την Ελληνική κοινωνία, από τα οποία πιστεύω ότι σημαντικότερα κατά την τρέχουσα περίοδο είναι αυτά των παραγωγικών και οικονομικών δομών και αυτών που έχουν να κάνουν με τη συγκρότηση και λειτουργία του Ελληνικού κράτους. Οσο τα παραπάνω δεν εκσυγχρονίζονται και δεν υπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες αλλά τα συμφέροντα ορισμένων, θα μένει ελεύθερος χώρος για κείνους που θα φιλοδοξούν να εκμεταλλευθούν τις υπάρχουσες καταστάσεις προς ίδιον όφελος.
    Δύο μόνο παραδείγματα θα δώσω και νομίζω ότι αρκούν. Σχετικά με ενδεχόμενα δάνεια από “φιλικές” οικονομικές δυνάμεις όπως η Ρωσία, τα χρήματα για να πιάσουν τόπο θα πρέπει να συνδυαστούν με παρεμβάσεις στις κοινωνικές δομές, αλλιώς θα πάνε στο βρόντο, όπως έγινε στην Κύπρο επί Χριστόφια (που τώρα ζητάει και τα ρέστα). Όσον αφορά την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, θα είστε βέβαια γνώστης του φαινομένου που είναι γνωστό ως “η κατάρα του πετρελαίου”, το οποίο χτύπησε όλες τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες οι οποίες δεν διέθεταν την απαιτούμενη κοινωνική συγκρότηση για να επενδύσουν παραγωγικά στα νέα έσοδα. Η Βενεζουέλα πχ στηρίζει σήμερα σχεδόν αποκλειστικά την οικονομία της στην εκμετάλλευση του μαύρου χρυσού, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, όπως η υψηλή εγκληματικότητα, η διάλυση της παραγωγικής βάσης κλπ κλπ.
    Πιστεύω λοιπόν ότι είναι ανάγκη να αντιμετωπίζουμε όχι τον φορέα της όποιας άποψης όχι απομονωμένα με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά όπως κάνατε εσείς με την άποψηή του αυτή καθ’ αυτή, ακόμα και αν είναι του επιπέδου Τράγκα, Καμμένου, Πρετεντέρη ή Τριανταφυλλόπουλου. Ίσως κάποτε αυτό να μην ήταν απαραίτητο, σήμερα όμως που η απήχηση των δημαγωγών είναι τόσο αυξημένη, είναι απόλυτα αναγκαίο.

  4. A.M. says:

    Εξαιρετική ανατομή κύριε Τσακυράκη!
    Ωστόσο, είναι ίσως υπερβολικά κολακευτικό για τον κ. Πρετεντέρη, να τον αντιμετωπίζετε ως αίτιο μάλλον, παρά ως σύμπτωμα. Όπως οι πολιτικοί (οι Γερμανοί, όσο και οι Έλληνες) αντανακλούν τις πεποιθήσεις, τις προκαταλήψεις και τον τρόπο σκέψης των ψηφοφόρων τους, έτσι και οι δημοσιογράφοι αντανακλούν τις αντιλήψεις των αναγνωστών/ακροατών τους. Αν ο κ. Πρετεντέρης άρχιζε να δημοσιεύει δικά σας άρθρα, το πιθανότερο είναι ότι θα έχανε το κοινό του και την δουλεία του, και όχι ότι το κοινό του θα άρχιζε να μεταστρέφεται.
    Είναι ασφαλώς μεγάλος πειρασμός, να πιστέψει κανείς ότι η λύση στο πρόβλημα της Ελληνικής πολιτισμικής υστέρησης είναι απλώς κάποιος να “μαζέψει” τον κ. Πρετεντέρη και τους ομοίους του. Ωστόσο, για άλλη μια φορά, μάλλον δεν υπάρχουν ασημένιες σφαίρες…
    Α.Μ.
    Υ.Γ.: Αναρρωτιέμαι αν ο κ. Πρετεντέρης αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ουσιωδώς διαφορετικό από τον κ. Τράγκα. Η αίσθησή μου είναι ότι συνειδητά προσφέρει στο κοινό του τέρψη, αντί αλήθειας (κάτι που ίσως δεν ισχύει για τον κ. Τράγκα).

  5. Pericles S. Vallianos says:

    τὸ ἀξίζει αὐτὸς ὁ κορδωμένος ἠλίθειος ποὺ παριστάνει τὴν “σοβαρὴ” δημοσιογραφία, καὶ ποὺ εἶχε κρίσιμη συμβολὴ στὴν διαμόρφωση τοῦ βούρκου τῆς μεταπολίτευσης, νὰ τοῦ πῆ κάποιος κατάμουτρα τὶ ἄδειο τσόφλι εἶναι. μπράβο σταῦρε

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s