Ζητείται ελπίς

Η κυβερνητική κρίση μας αιφνιδίασε. Είχαμε τόσο μεγάλη ανάγκη από μια περίοδο σταθερότητας, ώστε προσπερνούσαμε τις προφανείς αδυναμίες της συμμαχικής κυβέρνησης. Την έλλειψη ουσιαστικής συνεργασίας (πλην των κατ’ αναλογία κομματικών διορισμών), την εγκατάλειψη κάθε ουσιαστικής μεταρρύθμισης, την οπισθοδρόμηση ακόμη και από εξυγιαντικά μέτρα που είχαν ήδη ληφθεί (διαύγεια, open gov., άνοιγμα επαγγελμάτων, αποδείξεις). Με μια αντιπολίτευση που όλο και πιο πολύ μοιάζει να βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου ούτε τις επιφυλάξεις μας για τα πρόσωπα της κυβέρνησης δεν διατυπώναμε. Ευσεβείς πόθους εξέφραζε η στάση μας.

Ο Σαμαράς με την απαράδεκτη πράξη νομοθετικού περιεχομένου μας επανέφερε στην πραγματικότητα. Με μια και μόνο κίνηση απέδειξε ότι ούτε μια έντιμη συνεργασία μπορεί να υπηρετήσει ούτε μεταρρυθμίσεις τελικά μπορεί να κάνει. Χρειαζόταν πράγματι μεγάλη ευρηματικότητα για να καταφέρει, χάριν του πιο φαύλου και ανορθολογικού δημόσιου οργανισμού, και να μην έχει υποστήριξη από την κοινή γνώμη και την κυβέρνησή του να διαλύσει. Μας θύμισε ξανά το ρεπερτόριό του σε τυχοδιωκτικές πολιτικές και τον φόβο ότι καμιά κρίση δεν είναι ικανή να τον συγκρατήσει.

Τη σκυτάλη για να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα πήρε ο Κουβέλης. Ενώ είχε όλη τη δυνατότητα να επιβάλει στον Σαμαρά μια νέα συνεργασία, να αποδεχθεί έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό για την ΕΡΤ και να επιβεβαιώσει τη βούλησή του ότι υπηρετεί τη σωτηρία της χώρας, επέλεξε να αυτοκτονήσει πολιτικά τερματίζοντας τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση. Δεν αποκλείεται να νομίζει ότι θα τον αποθεώσουν οι μάζες για την απόφασή του. Βέβαιο είναι ότι δεν μπορεί πλέον να συγκαταλέγεται μεταξύ των δυνάμεων που, μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, βάζουν πλάτη για τη διάσωση της χώρας. Μας θύμισε ξανά ότι τα βαρίδια του παρελθόντος είναι περισσότερα από όσα μπορεί να σηκώσει για να μπορέσει να προβάλει την ιδέα μιας νέας και σύγχρονης αριστεράς.

Ο Βενιζέλος είχε, κατά την άποψή μου, την ορθή πολιτική στάση. Δεν έχω το άγχος να διαφοροποιηθώ επισημαίνοντας τα διάφορα λάθη που έχει διαπράξει. Έχει την ευκαιρία και την ευθύνη για τη διαμόρφωση μιας νέας κυβερνητικής συνεργασίας, στην οποία προφανώς πρέπει να συμμετέχει με τις καλύτερες δυνάμεις του κόμματός του. Μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση το εγχείρημα είναι πιο δύσκολο, αλλά η τυχόν επιτυχία δεν μπορεί παρά να πιστωθεί και σε εκείνον.

Σε αντίθεση με τους άλλους δύο, ο Βενιζέλος θύμισε τις καλές στιγμές του. Φτάνει αυτό για να παραμυθιαστούμε πάλι με σενάρια ελπίδας; Φοβάμαι πως όχι. Νομίζω πως δεν θα τα καταφέρουμε να σωθούμε αν δεν υπάρξουν κι άλλες δυνάμεις να συνεισφέρουν. Ο χώρος μεταξύ δεξιάς και αριστεράς έχει ανάγκη μιας νέας εκπροσώπησης. Δεν είναι νοητό αυτή η δεινή κρίση να γεννήσει μόνο τέρατα, τον Καμμένο και τη ΧΑ.

This entry was posted in Σχόλια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s