Επιφανείς γέροντες

Το 1995 σκέφτηκα να καλέσω τον Norberto Bobbio για μια ομιλία στην Αθήνα με θέμα το μέλλον της Αριστεράς. Αρνήθηκε την πρόσκληση λέγοντας ότι βρίσκεται προς το τέλος της ζωής του και δεν είχε τίποτα να πει για το μέλλον. Ήταν 86 χρονών και έζησε άλλα 8 χρόνια. «Κάνω τον απολογισμό της ζωής μου», είπε, «δεν βλέπω πια μπροστά αλλά πίσω».

Ο Bobbio μου έρχεται στο μυαλό, όποτε διαβάζω δηλώσεις των επιφανών γερόντων της εποχής μας, του Μίκη Θεοδωράκη και του Μανώλη Γλέζου. Σε αυτές δεν υπάρχει ίχνος απολογισμού της μακράς και πολυτάραχης ζωής τους. Το παρελθόν είναι πάντα ένδοξο, γεμάτο επιτεύγματα. Δεν υπάρχει ποτέ η  παραμικρή νύξη για τυχόν λάθη ή αστοχίες.

Αν περιορίζονταν απλώς να τα βλέπουν όλα καλώς καμωμένα, δεν θα ήταν κομψό να τους ταράξουμε υπενθυμίζοντας τις πολλές αμφισβητούμενες επιλογές της ζωής τους. Να, όμως, που δεν μας αφήνουν να σεβαστούμε την ηλικία τους. Δεν περιορίζονται στην αγιογραφία του παρελθόντος αλλά επιμένουν να θεωρούν ότι τους πέφτει ηγετικός ρόλος για το μέλλον. Συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, κινήσεις και συνιστώσες, ανοίγουν μέτωπα, καταγγέλουν εχθρούς, συντάσσουν κείμενα που επιδιώκουν να καθορίσουν την πορεία της χώρας.

Από πού άραγε αντλούν τη βεβαιότητα ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια; Από τη συμμετοχή τους στο κομμουνιστικό κίνημα ή από την άσκηση εξουσίας με τα αστικά κόμματα στη Μεταπολίτευση (βουλευτές, υπουργοί, δήμαρχοι); Δεν ξεπερνάει κάθε μέτρο να νομίζουν ότι εναπόκειται σε αυτούς, σε τόσο προχωρημένη ηλικία, να διαγράψουν το μέλλον της Ελλάδας, αν όχι και όλης της ανθρωπότητας;

Κατά τη ταπεινή μου άποψη, οι επιφανείς γέροντές μας δεν εξέφρασαν καμία άξια λόγου πολιτική ιδέα τα τελευταία 60 χρόνια. Αντίθετα, κατά καιρούς υποστήριξαν απίστευτα πράγματα. Ο Μανώλης Γλέζος π.χ. είχε προτείνει αντί της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ιδρύσουμε την Μεσογειακή Οικονομική Κοινότητα (με τον Καντάφι και την Αίγυπτο). Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει πει ασυγχώρητα πράγματα εναντίον των Εβραίων.

Η τεράστια προσφορά του Μίκη Θεοδωράκη στη μουσική και η ηρωϊκή πράξη του Λάκη Σάντα και του Μανώλη Γλέζου να κατεβάσουν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, εξασφάλισε στους επιφανείς γέροντες μια ιδιόμορφη ασυλία σε όλους τους τομείς. Η παρουσίαση των πολιτικών τους απόψεων (ακόμη και των συγγραφικών τους έργων) ήταν συχνά δοξαστική, οι λιγοστές επικρίσεις πάντα διακριτικές, συνοδευόταν υποχρεωτικά από δήλωση αναγνώρισης της μεγάλης προσφοράς τους. Όπως κάθε ασυλία έτσι κι αυτή δεν πρόσφερε τίποτα καλό. Παραμόρφωσε την αποτίμηση των ανθρώπων, διέστρεψε τον δημόσιο διάλογο, τελικά ίσως ενθάρρυνε και τους ίδιους να χάσουν κάθε μέτρο.

This entry was posted in Σχόλια. Bookmark the permalink.

11 Responses to Επιφανείς γέροντες

  1. Giorgos F. says:

    Ο κ. Γλέζος ήταν πάντα άοκνος και άνθρωπος του “κάνω” και νομίζω ότι τέτοιοι τύποι ανθρώπου έχουν μια αρκετά βάσιμη δικαιολογία να μην ασχολούνται με το παρελθόν τους αλλά το μέλλον.

  2. Απάντηση Επιτροπής Ιδεολογίας ΚΑΠ – ΣΠΙΘΑ στον Σταύρο Τσακυράκη

    Η ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΣΑΚΥΡΑΚΗ

    Πάγια θέση της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών-Σπίθα είναι: «Δεν απαντάμε σε προβοκάτορες».

    Αν ο κ. Τσακυράκης ήταν μόνον ένας προβοκάτορας δεν θα του απαντούσαμε.
    Όμως εδώ πρόκειται για κάτι χειρότερο.

    Ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ένα χθεσινό του άρθρο στο blog του, με τίτλο «Επιφανείς γέροντες» κατηγορεί, εμμέσως πλην σαφώς, τους Μίκη Θεοδωράκη και Μανώλη Γλέζο για έλλειψη δημοκρατικής συμπεριφοράς!

    Δεν θα σταθούμε στα ψεύδη του άρθρου για τον πολιτικό βίο και την πολιτική Σκέψη του Μίκη, γιατί η κοινωνία γνωρίζει. Ούτε θα ασχοληθούμε με τον κεκαλυμμένο αντικομουνισμό του.

    Θα σταθούμε όμως σε δύο σημεία:
    Πρώτο σημείο. Γράφει ο κύριος καθηγητής :

    «Κατά τη ταπεινή μου άποψη, οι επιφανείς γέροντές μας δεν εξέφρασαν καμία άξια λόγου πολιτική ιδέα τα τελευταία 60 χρόνια».

    Για τον καθηγητή Τσακυράκη τα 70 χρόνια αγώνες του Μίκη, που σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονται: Πάμπολλες φυλακίσεις, εκτοπίσεις, εξορίες, πέντε καταδίκες σε εκτέλεση, βασανισμοί, ξυλοδαρμοί σε διαδηλώσεις, αγώνες για την παγκόσμια ειρήνη, στήριξη όλων των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων ανά τον κόσμο και τόσα άλλα, είναι ένα τίποτα. Μια ανάξια λόγου ιστορική διαδρομή.

    Όπως και τα 30 βιβλία του – που οι όμοιοί του καθηγητή φροντίζουν να βρίσκονται στα υπόγεια των βιβλιοπωλείων ή να πολτοποιούνται- δεν έχουν τίποτα να του πουν. Κι αλήθεια πώς να είχαν να πουν σ’ έναν άνθρωπο του δικού του ήθους βιβλία που μιλούν για την Ελευθερία, την Ειρήνη, τους αγώνες των Ελλήνων; Βιβλία που επιχειρηματολογούν για την Εθνική Ανεξαρτησία, την ανεξαρτησία του Ανθρώπου και τον Πολιτισμό; Βιβλία μαχαιριές στα σπλάχνα κάθε εξουσίας. Κρατικής, κομματικής, ατομικής. Βιβλία που δίνουν Πρόταση και Όραμα.

    Είθισται οι πολιτικοί αντίπαλοι του Θεοδωράκη να είναι όχι μόνον ανιστόρητοι αλλά και άτιμοι. Και το χειρότερο να διακρίνονται από μια μισαλλοδοξία που τη συναντάμε πλέον στα γραπτά της Χρυσής Αυγής.

    Γράφει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών για τον Μίκη και τον Μανώλη : «Από πού άραγε αντλούν τη βεβαιότητα ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια; Από τη συμμετοχή τους στο κομμουνιστικό κίνημα ή από την άσκηση εξουσίας με τα αστικά κόμματα στη Μεταπολίτευση (βουλευτές, υπουργοί, δήμαρχοι);

    Συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, κινήσεις και συνιστώσες, ανοίγουν μέτωπα, καταγγέλλουν εχθρούς, συντάσσουν κείμενα που επιδιώκουν να καθορίσουν την πορεία της χώρας».

    Και παρακάτω: «Δεν ξεπερνάει κάθε μέτρο να νομίζουν ότι εναπόκειται σε αυτούς, σε τόσο προχωρημένη ηλικία, να διαγράψουν το μέλλον της Ελλάδας, αν όχι και όλης της ανθρωπότητας;»

    Γράφει το site Χρυσής Αυγής: «Γνωστός ο Βίος και η Πολιτεία του Μίκη Θεοδωράκη. Κατά το παρελθόν έχει αλλάξει απόψεις, όπως κάποιοι άλλοι αλλάζουν σώβρακα. Από την ΕΟΝ του Μεταξά (και τον λεγόμενο «φασιστικό» χαιρετισμό) στην ΕΔΑ (και την αριστερή γροθιά σφιγμένη). Από εκεί προέκυψε φιλοκαραμανλικός, με την γνωστή ατάκα του 1974 «Καραμανλής ή τανκς», τα τσούγκρισε με το ΚΚΕ (χαρακτηρίζοντάς τους κνίτες ως «γενίτσαρους») για να τα βρει ξανά μαζί του. Ασχολήθηκε με την προώθηση της Ελληνοτουρκικής φιλίας και έφτασε στο σημείο να υπουργοποιηθεί από τον Μητσοτάκη! Για τέτοια σταθερότητα απόψεων μιλάμε…»

    Και παρακάτω: «Τώρα, στη δύση του βίου του, θέλει να βρίσκει κάθε τρόπο για να εμφανίζεται στο προσκήνιο και να τον θυμούνται που και που…» ( η υπογράμμιση του συντάκτη του άρθρου).

    Τα σχόλια δικά σας…

    Δεύτερο σημείο. Γράφει ο κύριος καθηγητής:

    «Η τεράστια προσφορά του Μίκη Θεοδωράκη στη μουσική και η ηρωϊκή πράξη του Λάκη Σάντα και του Μανώλη Γλέζου να κατεβάσουν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, εξασφάλισε στους επιφανείς γέροντες μια ιδιόμορφη ασυλία σε όλους τους τομείς. Η παρουσίαση των πολιτικών τους απόψεων (ακόμη και των συγγραφικών τους έργων) ήταν συχνά δοξαστική, οι λιγοστές επικρίσεις πάντα διακριτικές, συνοδευόταν υποχρεωτικά από δήλωση αναγνώρισης της μεγάλης προσφοράς τους. Όπως κάθε ασυλία έτσι κι αυτή δεν πρόσφερε τίποτα καλό. Παραμόρφωσε την αποτίμηση των ανθρώπων, διέστρεψε τον δημόσιο διάλογο, τελικά ίσως ενθάρρυνε και τους ίδιους να χάσουν κάθε μέτρο».

    Είθισται όσοι μισούν τον Θεοδωράκη να γράφουν για την «τεράστια προσφορά του Μίκη Θεοδωράκη στη μουσική».

    Ψεύδονται. Όχι μόνον δεν γνωρίζουν το μουσικό έργο του Μίκη αλλά μισούν κάθε νότα του. Μισούν τους Έλληνες και τους λαούς που τραγουδούν τα τραγούδια του. Μισούν το γεγονός ότι το θεοδωρακικό μουσικό έργο αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά της ίδιας της Ανθρωπότητας. Γιατί όποιος ξέρει τη Μουσική του Μίκη, ακόμα κι αν τίποτα γνωρίζει για τη ζωή του, αισθάνεται, αφουγκράζεται, οσφραίνεται και γεύεται αυτό που είναι ο Μίκης Θεοδωράκης, μόνο μέσα από την ίδια τη μουσική του. Κι αν πολιτικά στέκεται απέναντι στο δημιουργό τον σέβεται. Και σέβεται τους Έλληνες και όλους τους Λαούς της Ευρώπης, της Αμερικανικής Ηπείρου και της Αυστραλίας, που ενέταξαν τη μουσική του Μίκη στον πολιτισμό τους και τη διδάσκουν στα σχολειά και στα πανεπιστήμια τους.

    Σε κάποιο παλαιότερο άρθρο του ο Τσακυράκης είχε γράψει : «Προσωπικά, δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι οι μισαλλόδοξες απόψεις, δηλαδή οι απόψεις που εκφράζουν μίσος προς άλλους ανθρώπους εξαιτίας κάποιων χαρακτηριστικών τους (της φυλής, του φύλου, των πεποιθήσεων ή των ερωτικών προτιμήσεων) αποτελούν βαθύτατα λανθασμένες ιδέες. Εφόσον εξ ορισμού αντιστρατεύονται την ίση αξία των ανθρώπων και διακηρύσσουν τον αποκλεισμό κάποιων από την κοινωνική οργάνωση, είναι ασυμβίβαστες με την ίδια την έννοια της κοινωνικής συμβίωσης. Υπ΄αυτή την έννοια είναι ακόμη πιο διαστροφικές από τις αντιδημοκρατικές απόψεις, αφού δεν αρνούνται σε κάποιους την πολιτική συμμετοχή αλλά την ίδια την ανθρώπινη ιδιότητά τους.»

    Ο κύριος καθηγητής κάνει ακριβώς αυτό που κατηγορεί. Επιτίθεται στους Θεοδωράκη και Γλέζο για τις πεποιθήσεις τους.

    Το κατάπτυστο άρθρο του πανεπιστημιακού τελειώνει με την αναφορά στην «ασυλία» που έχουν οι δύο αγωνιστές. Μια ασυλία που «παραμόρφωσε την αποτίμηση των ανθρώπων, διέστρεψε τον δημόσιο διάλογο…»

    Και χωρίς δημοκρατική συμπεριφορά ο Θεοδωράκης, κύριε καθηγητά;

    Το ζητούμενο όμως είναι αλλού. Εκεί που δεν αναφέρεται ο καθηγητής.

    Είναι στο γεγονός ότι ο Θεοδωράκης κατήγγειλε τα μνημόνια και μίλησε για ξένη κατοχή επί της Ελλάδας. Κάλεσε το λαό σε αντίσταση και έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για τη δημιουργία ενός Πανεθνικού Κινήματος Αντίστασης. Και συνεχίζει. Ο… γέροντας με το νεανικό βλέμμα και το νεανικό μυαλό εξακολουθεί να προσκαλεί την κοινωνία σε Παλλαϊκή Αντίσταση.

    Αυτό πώς να του το συγχωρέσει ένας συνταγματολόγος, ο οποίος ούτε μια στιγμή δεν μίλησε για το συνταγματικό πραξικόπημα του 2010, για τα έκνομα μνημόνια και την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας; Όταν δεν υπέγραψε την Κοινή Δήλωση των έξι συνταγματολόγων (Γιώργου Κασιμάτη, Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών ,Ανδρέα Δημητρόπουλου, Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργου Κατρούγκαλου, Καθηγητή Πανεπιστημίου Θράκης, Ηλία Νικολόπουλου, Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου, Κώστα Χρυσόγονου) ενάντια στο Μνημόνιο ΙΙ και το PSI;

    Πώς να χωρέσει μια γερασμένη ψυχή το γεγονός ότι ο Μίκης και ο Μανώλης στις 12 Φεβρουαρίου 2012 ξεσήκωσαν 500.000 πολίτες στο Σύνταγμα;

    Πώς να δεχθεί ένας μισαλλόδοξος άνθρωπος ότι ο Μίκης, εισέπνευσε τόνους χημικών μέσα σε λίγη ώρα μόνο για ένα λόγο: για την απελευθέρωση της πατρίδας του.

    Πώς να μην φοβάται ένα γερασμένο μυαλό τον Μίκη που μέσα σε μια μέρα ξεσήκωσε 80.000 πολίτες στα Προπύλαια, δύο φορές από 30 και 50.000 πολίτες στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη κάνοντας κατάληψη στην πλατεία Αριστοτέλους!
    Πώς να μη φοβάται ένας συστημικός καθηγητής το γεγονός ότι ο Μίκης από το 1963 είναι ο μόνος που μπορεί να ενώσει τους Έλληνες;

    Ο Μίκης, ο αμετανόητος ουτοπικός κομουνιστής. Αυτό δεν αντέχει ο κ. Τσακυράκης κι οι όμοιοι του.

    Και η επιμονή του Μίκη, τότε στις 12 Φεβρουαρίου, να μείνει στο Σύνταγμα και να εισπνέει τα χημικά κι οι πανύψηλοι της Σπίθας να μην καταφέρνουν να τον οδηγήσουν στο αυτοκίνητό του, κι εκείνος να στηλώνει τα πόδια και να μην κουνιέται τη στιγμή που από τα χημικά δεν έβλεπες τον διπλανό σου, αυτή η επιμονή του αμετανόητου Κρητικού, να μείνει εκεί και να πεθάνει, ήταν η φτυσιά του στα μούτρα όλων των οπορτουνιστών, των δειλών και των υπηρετών του πιο βρώμικου και πιο άθλιου πολιτικού συστήματος στην ιστορία της Ελλάδας.
    Κι αυτή τη φτυσιά την κουβαλάνε και θα την κουβαλάνε σε όλη τους τη ζωή, όλοι αυτοί.

    Όσο για την «ασυλία» που έχει ο Μίκης δεν θα απαντήσουμε στο επονείδιστο ψεύδος. Τα ιστορικά γεγονότα απαντούν από μόνα τους. Να ρωτήσουμε όμως: τι υπονοείτε κύριε καθηγητά; Μήπως ότι ήρθε η ώρα να …τελειώνουμε με τους «γέροντες»; Για τολμήστε…

    Θέλετε το δημόσιο διάλογο που ο Θεοδωράκης «διέστρεψε» κύριε Τσακυράκη;
    Σας προσκαλούμε λοιπόν σε δημόσιο διάλογο. Όπου και όποτε θέλετε. Εμείς θα προτείναμε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ελάτε να κοιταχτούμε στα μάτια και να μιλήσουμε δημόσια για τον Μίκη Θεοδωράκη ως πολιτικό άνδρα.

    Εδώ είμαστε. Σας περιμένουμε.

    Eπιτροπή Ιδεολογίας
    Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών – ΣΠΙΘΑ

  3. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜΑΚΗΣ says:

    Τι σχέση έχει η ηλικία κάποιου με την αξία των λεγομένων του;
    Θα έλεγα ότι ο λόγος των ηλικιωμένων άνθρωπων, επειδή αυτοί έχουν εξ ορισμού μεγαλύτερη κατά κανόνα πείρα από τους νεώτερους, έχει γενικά μεγαλύτερη αξία, επί ίσοις όροις. Αυτό τουλάχιστον ίσχυε σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες, μέχρις ότου η εμμονή στην χρηστικότητα κατέστησε τον “γέρο” και τη “γρηά” κάτι λίγο σαν βάρος!
    Δεν συμφωνώ ούτε με τις πολιτικές ιδεολογίες που εκφράζονται μέσω των συγκεκριμένων ατόμων, ούτε και με πολλά από αυτά που λένε. (Κρατάω την εξαιρετικά τολμηρή και ρηξικέλευθη στάση του Θοδωράκη που πάντα μίλησε λεύτερα στη ζωή του, κόντρα σε όλα τα ισχυρά κέντρα, ακόμη και κατά υου ίδιου του κόμματος του.) Αλλά δεν θεωρώ επιχείρημα την ηλικία τους. Ούτε κάν σαν αναφορά παράπλευρη. Είναι επιχείρημα άμεσα ακυρούμενο με απλή παράθεση γερόντων που υποστηρίζουν τις ιδέες του αρθρογράφου. Σάμπως θά ‘δειχνε κάτι αυτό;
    Αφήστε τα λοιπόν αυτά περί “ηλικιών” – έχομε ήδη πολλούς γερασμένους νέους, οι οποίοι μάς σπρώχνουνε προς την καταστροφή. Με αυτούς έχομε πρόβλημα ως χώρα.

  4. Μερόπη says:

    Μια ενέργεια του Μανώλη Γλέζου που, εμένα τουλάχιστον δεν μου άρεσε, ήταν η απόπειρα του, πριν 2 ή 3 χρόνια, να “εισβάλει” στη Βουλή, επικεφαλής μια διαδήλωσης. Τότε, για να τον εμποδίσει, ένας νεαρός αστυνομικός τον “ψέκασε” και βρήκε τον μπελά του. Η Βουλή είναι θεσμός, έστω και αν δεν μας αρέσουν αρκετοί βουλευτές (που δεν μας αρέσουν) και δεν μπορεί να γελοιοποιείται με τέτοιου είδους εισβολές.

  5. Βρήκα το άρθρο σας στο iefimerida.gr και ένιωσα υποχρέωσή μου να βρω το blog σας απλά και μόνο για να σας συγχαρώ. Συγχαρητήρια λοιπόν. Δεν μπορεί κανείς παρά να επιβραβεύσει την καθαρή σκέψη, όπου και όταν (σπάνια πια) την βρίσκει.

  6. Kritikia says:

    Λυπαμαι που ενα ακαδημαικο μυαλο κρινει με βαση την ηλικια. Αν ζουσατε και δουλευατε στο Ηνωμενο Βασιλειιο οπου βρισκομαι, θα καλουσασταν να απολογηθειτε για αρνητικη διακριση με βαση την ηλικια.

  7. Epikuros says:

    Κύριε Τσακυράκη, δεν μπορώ να πω πως συμφωνώ απόλυτα με τις απόψεις σας, όμως δεν μπορώ να σας κρύψω, πως με ξάφνιασαν ευχάριστα. Διότι μας έχουν μάθει να μη σχολιάζουμε τα ιερά και όσια του τόπου μας και ως εκ τούτου, εξ απαλών ονύγχων αντιμετώπιζε η Ελληνική κοινωνία την πολιτική τους. Χαίρομαι γιατί η τοποθέτησή σας ανακατεύει την τράπουλα και τοποθετεί στην πραγματική τους βάση τα δεδομένα. Σέβομαι τους αγώνες τους, όμως ας αφήσουν τόπο για να δράσουν αυτοί που βλέπουν το μέλλον τους ζοφερό και να μη πατρονάρουν( άθελά τους; ) την κοινή γνώμη. Νέες ιδέες θα μας οδηγήσουν στην έξοδο από το αδιέξοδο. Σεβασμός στους νέους λοιπόν, μεγαλύτερο, για όσα έχουν να αντιμετωπίσουν, από “λάθη και παραλείψεις” των παλαιών. Εύχομαι να αντέξετε τον “λιθοβολισμό” για αυτή σας την “ύβρι”.

  8. y3sman says:

    Το κείμενο σας περιγράφει απόλυτα τα συναισθήματα μιας ομάδα ανθρώπων που νιώθουν την υποχρέωση να αντιμετωπίσουν κάθε γωνιά της προβληματικής ελληνικής κοινωνίας. Λένε πως ο κάθε έλληνας είναι ταυτόχρονα γιατρός, δικηγόρος και πολιτικός, δυστυχώς μια παρόμοια αντίληψη και τακτική έχουν και “επιφανείς γέροντες” που περιγράψατε.

  9. LEYKIOS says:

    Με εντυπωσίασε το άρθρο σας, χρειαζόμαστε ηχηρές απόψεις να ανταπεξέλθουμε στα συνθήματα και στις μόνιμες επωδές των τραγικά ελλειματικών ηγετών της κοινής γνώμης

  10. Νομίζω ότι σας διαφεύγει μια σημαντική λεπτομέρεια (που αν δεν σας διέφευγε δεν θα χρειαζόταν το άρθρό σας): Ούτε ο Μανόλης Γλέζος ούτε ο Μίκης Θεοδωράκης είναι Norberto Bobbio. Οι ζωές τους δεν μοιάζουν ούτε ιδεολογικά, ούτε υφολογικά και γι’αυτό δεν είναι συγκρίσιμοι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s