Κοινοβουλευτικό κόμμα και εγκληματική οργάνωση

Κατά το ισχύον Σύνταγμα δεν προβλέπεται διαδικασία διάλυσης ενός κόμματος. Στην Αναθεωρητική Βουλή υπήρξε πρόταση για τη δυνατότητα απαγόρευσης πολιτικού κόμματος αλλά αυτή απορρίφθηκε. Βέβαιο είναι ότι στις λίγες χώρες (Γερμανία, Τουρκία) που το Σύνταγμα προβλέπει τη διάλυση πολιτικού κόμματος, την σχετική απόφαση παίρνουν ανώτατα δικαστήρια (συνταγματικά δικαστήρια). Μπορούμε να έχουμε ως δεδομένα δύο πράγματα: πρώτον, ότι η διάλυση ενός κοινοβουλευτικού κόμματος σε μια δημοκρατία είναι αμφιλεγόμενο ζήτημα και δεύτερον, αν, εν πάση περιπτώσει προβλέπεται, είναι αδιανόητο να γίνεται χωρίς δικαστική απόφαση.

Πριν από λίγες μέρες, συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, βουλευτές και μέλη της. Διατάχθηκε έρευνα σε διάφορα γραφεία του κόμματος, συμπεριλαμβανομένων των γραφείων του στη Βουλή. Προτάθηκε η νομοθετική πρόβλεψη για τη διακοπή χρηματοδότησης κόμματος που βουλευτές του διώκονται για κακουργήματα. Όλα αυτά δεν έγιναν κατόπιν μιας δικαστικής απόφασης αλλά με την απόφαση δίωξης που έλαβε ο εισαγγελέας. Αν ισοδυναμούν με de facto διάλυση ενός κοινοβουλευτικού κόμματος έχουμε μια σοβαρή παραβίαση λειτουργίας της δημοκρατίας μας.

Υποστηρίζεται ότι δεν πρόκειται για διάλυση κόμματος αλλά για δίωξη εγκληματικής οργάνωσης, σύμφωνα με το άρθρο 187 του ΠΚ. Με απλά λόγια, ο εισαγγελέας, με βάση τις ενδείξεις που είχε, έκρινε ότι η  Χρυσή Αυγή πρέπει να διωχθεί ως εγκληματική οργάνωση, κάτι ανάλογο της Μαφίας, με συνέπεια να διώκονται οι κατηγορούμενοι για το διαρκές και αυτόφωρο κακούργημα της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση και να μην χρειάζεται για τους βουλευτές άδεια της Βουλής για άρση της ασυλίας τους.

Υποθέτω ότι όλοι αντιλαμβάνονται πόσο προβληματικό είναι να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται το άρθρο 187 ΠΚ έτσι ώστε να δίνει την ευχέρεια σε ένα δικαστικό λειτουργό να διατάσσει τη σύλληψη και φυλάκιση όλων των μελών ενός κοινοβουλευτικού κόμματος με μια απλή του ενέργεια: ασκώντας δίωξη για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Θα ήταν αστείο να λέμε ότι δεν επιτρέπει το Σύνταγμα τη διάλυση ενός κόμματος και να δεχόμαστε ως συνταγματικό ένα νόμο που επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να το κάνει.

Μα, λένε μερικοί, δεν συνέβη κάτι παρόμοιο, δεν ασκήθηκε δίωξη εναντίον όλων των μελών της Χρυσής Αυγής αλλά μόνον κατά συγκεκριμένων 38 προσώπων. Το επίχειρημα είναι σαθρό. Πρώτον, διότι ακόμη κι αν  η συγκεκριμένη δίωξη περιορίζεται σε ορισμένα μόνο μέλη του κόμματος, ο κανόνας που εφαρμόζεται δεν αποκλείει στο μέλλον τη δίωξη όλων. Δεν αποκλείεται, δηλαδή, με βάση το 187 ΠΚ να συλλαμβάνονται και να φυλακίζονται όλα τα μέλη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος, αρκεί ένας εισαγγελέας και ένας ανακριτής να κρίνουν το κόμμα ως εγκληματική οργάνωση.

Δεύτερον, δεν είναι πειστικό ότι διώκεται μόνο μια εγκληματική ομάδα που δρούσε μέσα στη Χρυσή Αυγή και όχι το κόμμα συνολικά. Κανένας δεν έχει αναφερθεί στην ύπαρξη μια ιδιαίτερης οργάνωσης μέσα στο κόμμα (κάτι σαν το ΚΚΕ με την ΕΔΑ), η οποία να είναι εγκληματική σε αντίθεση με το κόμμα συνολικά που δεν είναι. Αντίθετα στη Χρυσή Αυγή συνολικά και στο καταστατικό του κόμματος αναφέρεται το πόρισμα, τη Χρυσή Αυγή συνολικά κατονομάζουν τα ΜΜΕ ως την εγκληματική οργάνωση, τη Χρυσή Αυγή συνολικά αντιλαμβάνεται ως εγκληματική οργάνωση και η κοινή γνώμη. Τέλος, μπορεί προς το παρόν η δίωξη να αφορά 38 πρόσωπα, αλλά κάλλιστα μπορεί στο μέλλον να περιλάβει οποιοδήποτε μέλος της Χρυσής Αυγής για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση.

Μα για να το κάνουν αυτό πρέπει να υπάρχουν στοιχεία, αντιτείνουν ορισμένοι, όπως υπάρχουν για τους 38 κατηγορούμενους. Το παράδοξο είναι ότι όσο πιο πολλά στοιχεία υπάρχουν για την εμπλοκή προσώπων με συγκεκριμένα αδικήματα, τόσο πιο άχρηστη είναι η δίωξη για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Με βάση αυτά θα μπορούσαν να λογοδοτήσουν ενώπιον της Δικαιοσύνης. Η δίωξη και η προσωρινή κράτηση για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση δεν χρειάζεται να βασίζεται σε στοιχεία αυτουργίας ή συμμετοχής σε κάποιο συγκεκριμένο έγκλημα. Αρκεί η ένταξη στην εγκληματική οργάνωση. Η ένταξη καθεαυτή αποτελεί το έγκλημα.

Κατά την άποψή μου, ένα κοινοβουλευτικό κόμμα δεν μπορεί να εξομοιωθεί με εγκληματική οργάνωση για τον απλούστατο λόγο ότι το πολιτικό στοιχείο στις επιδιώξεις του είναι δεδομένο από το γεγονός της νόμιμης συμμετοχής του στις εκλογές. Είναι ανεκτό, επομένως, να ενθαρρύνει ένα κόμμα παράνομες πράξεις; Είναι ανεκτό να αμφισβητεί τη συνταγματική νομιμότητα; Μη βιαστείτε να απαντήσετε αρνητικά γιατί ίσως αναγκαστείτε να χαρακτηρίσετε εγκληματικές οργανώσεις πολλά κοινοβουλευτικά κόμματα. Κατή τη γνώμη μου, αν η ενθάρρυνση δεν φτάνει στην άμεση υποκίνηση σε εγκληματικές πράξεις ή σε ηθική αυτουργία, η απάντηση είναι καταφατική. Αυτονόητο είναι ότι η συμμετοχή σε ένα κόμμα δεν συνεπάγεται για κανένα πρόσωπο ασυλία για κάποια παράνομη πράξη, αφού ακόμη και οι βουλευτές του διώκονται μετά από άδεια της Βουλής.

Ορθά αποτελεί αυτοτελές έγκλημα και τιμωρείται αυστηρά η συγκρότηση και η ένταξη σε μια οργάνωση που αποσκοπεί σε εγκληματικές πράξεις. Αν, υπό τον μανδύα ενός κόμματος, δρα μια εγκληματική οργάνωση, σαφώς και οι διωκτικές αρχές πρέπει να εφαρμόσουν το νόμο. Ωστόσο στην περίπτωση αυτή χρειάζονται αποδείξεις συμμετοχής στην ιδιαίτερη αυτή οργάνωση, οι οποίες ασφαλώς διαφέρουν από αυτές της απλής συμμετοχής στο κόμμα. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος νομιμότητας που υπάρχει. Οι διωκτικές αρχές οφείλουν να τεκμηριώσουν την ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης μέσα στο κόμμα. Η ίδια η διατύπωση του κατηγορητηρίου πρέπει να ξεχωρίζει το κόμμα από την εγκληματική οργάνωση. Τα περί διακοπής χρηματοδότησης του κόμματος, άλλα φωτογραφικά μέτρα, και, ακόμη χειρότερα, οι κατηγορίες περί στάσης, κατάλυσης του πολιτεύματος και εσχάτης προδοσίας κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση και κυριολεκτικά τινάζουν στον αέρα κάθε επίφαση νομιμότητας.

Θα ήταν μυωπικό να παραβλέψει κανείς την ιδιομορφία του κόμματος Χρυσή Αυγή. Δεν πρόκειται μονάχα για ένα κόμμα που ευθέως συντάσσεται με το απόλυτο Κακό. Δεν πρόκειται απλώς για ένα κόμμα που αντιστρατεύεται τη δημοκρατία και κάθε έννοια πολιτισμένης κοινωνικής συμβίωσης. Πρόκειται για ένα κόμμα που συγχέει τα πολιτικά μηνύματα με τη βία και εγκληματικές πράξεις. Πολλά από τα μέλη και τα στελέχη του κατηγορούνται για συγκεκριμένα εγκλήματα. Ακόμη και στη συμπεριφορά των βουλευτών του δυσκολεύεται κανείς να διακρίνει το πολιτικό στοιχείο από τη συμπεριφορά του υποκόσμου. Αυτή η ιδιομορφία είναι που περιπλέκει τη κρίση μας για τις διώξεις. Όμως ένας σημαντικός αριθμός πολιτών φαίνεται να υποστηρίζει αυτό το κόμμα. Το στοίχημα της δημοκρατίας μας είναι να τους δείξουμε πόσο λάθος κάνουν. Όσο πιο πολύ ξεχωρίζουμε την ευθύνη συγκεκριμένων προσώπων για συγκεκριμένα εγκλήματα τόσο πιο πειστικό θα είναι το επιχείρημά μας ότι πρόκειται για ένα πολιτικά εγκληματικό κόμμα. Αντίθετα, όσο η ευθύνη για εγκληματική οργάνωση συγχέεται με την προσωπική ευθύνη για εγκλήματα, τόσο πιο εύκολα οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής θα πιστεύουν την προπαγάνδα για πολιτική δίωξη και θα κλείνουν τα μάτια ακόμη και στην εγκληματική δράση των μελών της.

Advertisements
This entry was posted in Σχόλια. Bookmark the permalink.

3 Responses to Κοινοβουλευτικό κόμμα και εγκληματική οργάνωση

  1. Βασίλης Βλάχος says:

    Καλησπέρα. Κάποιες παρατηρήσεις:
    Σαφώς και έχει υποστηριχθεί ότι υπάρχει ένας πυρήνας μέσα στο κόμμα ο οποίος ήταν τρόπν τινά “άβατο” για τα απλά μέλη του κόμματος, και ο οποίος πυρήνας δρούσε ως κατευθυντήριο όργανο για τις δράσεις της Χ.Α. Επομένως, έχει υπάρξει σαφής διάκριση μεταξύ απλών μελών, που θα μπορούσαν θεωρητικά να είναι και φιλήσυχοι πολίτες, και μελών του πυρήνα-εγκληματικής οργάνωσης. Επίσης σαφής είναι η μη ταύτιση του κόμματος (σε δικαστικό επίπεδο, μην το συγχέουμε τις εκτιμήσεις και τις ερμηνείες του όποιου δικαστικού ρεπόρτερ) με την εγκληματική οργάνωση. Οι κατηγορούμενοι είναι συγκεκριμένοι και με ονοματεπώνυμα. Αν, τώρα, συμβαίνει αυτοί να είναι προβεβλημένα ηγετικά στελέχη του κόμματος (φυσικό επακόλουθο της ύπαρξης του “πυρήνα” που λέγαμε παραπάνω) δε σημαίνει πως το κόμμα ως κοινοβουλευτική (σήμερα) ή πολιτική οντότητα θα πάψει να υπάρχει, καθώς ούτε ο πρώτος πολιτικός σχηματισμός ούτε ο τελευταίος θα είναι που θα κινηθεί ΠΡΟΣ τη συνταγματική τάξη κι όχι μακρυά απ’ αυτή. Θυμίζω το ΚΚΕ το οποίο από ακραιφνώς ενεργητικά επαναστατικό κίνημα έχει μετουσιωθεί σε -επίσης- ακραιφνώς θεωρητικολογόν κομμουνιστικό κατηχητικό σχολείο. καταλήγοντας και για να μην απεραντολογώ, η τελευταία παράγραφος του άρθρου νομίζω περικλείει την όλη ουσία της υπόθεσης.

    • Γιώργος Βογιατζής says:

      Συμφωνώ απολύτως με τις απόψεις του αρθρογράφου. Είναι πολύ βασική η διάκριση μεταξύ θεωρητικής αμφισβήτησης της συνταγματικής νομιμότητας (με τον φαιδρό π.χ. ισχυρισμό ότι “εμείς δεν ψηφίσαμε το Σύνταγμα”) και ηθικής αυτουργίας ή άμεσης υποκίνησης στην τέλεση συγκεκριμένων εγκληματικών πράξεων. Και, εν πάση περιπτώσει, κάθε διαπίστωση και κάθε καταλογισμός προϋποθέτουν δικαστική απόφαση και μόνο.

  2. Nikos Filaretos says:

    “Το στοίχημα της δημοκρατίας μας είναι να τους δείξουμε ποσο λαθος κανουν”, με την ρομφαια δεν αλλαζει η κουλτουρα των ανθρώπων, αλλωστε αυτο ειναι ενα σημαντικό πρόβλημα ολοκληρης της ελληνικης κοινωνιας και όχι μόνον αυτών των ψηφοφόρων. Με αυτήν την διαπίστωση θα έπρεπε να αξιολογηθούν και ο συνταγματικός ορίζοντας και το δικαιικό πλέγμα. Κατ’αρχην δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται σε μια εγκληματική οργάνωση, που η πρακτική της δεν έχει να κάνει τίποτα με τις βασικές αρχές λειτουργίαςτης δημοκρατίας, να συμμετέχει στις πολιτικές δημοκρατικές διαδικασίες. Ολα αυτά τα δημοκρατικά ελλείμματα δεν τα λαβαίνετε υπόψη σας και πιστεύω ότι η φιλελευθερη λογική που ακολουθείτε είναι εκτός ιστορικού αυτοκαθορισμού (Dewey).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s