Μια παλιά, “επίκαιρη” διαμάχη με τον Γιάννη Πρετεντέρη

Αναδημοσιεύω την ανταλλαγή σχολίων που δημοσιεύθηκε στο 18ο τεύχος του περιοδικού Books’ Journal μεταξύ του Γιάννη Πρετεντέρη και μένα με αφορμή ένα κριτικό προς αυτόν άρθρο μου.   

Η δικηγορία της πεντάρας (Γιάννη Πρετεντέρη)

Με κατάπληξη (ομολογώ) ανακάλυψα στο τεύχος 16 του Books’ Journal και υπό τον τίτλο ≪Η δημοσιογραφία της δεκάρας≫ ότι ο Πρωθυπουργός Λ. Παπαδήμος απέκτησε έναν αυτόκλητο συνήγορο. Τον κ. Στ. Τσακυράκη. Κατάπληξη, επειδή δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Πρωθυπουργός χρειάζεται συνήγορο. Αλλά κι επειδή, ακόμη κι αν χρειαζόταν, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα απευθυνόταν στον κ. Τσακυράκη. Εξ όσων τυχαίνει να γνωρίζω, ο Λ. Παπαδήμος είναι σοβαρός άνθρωπος.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν συνηθίζω να απαντάω σε όσους σχολιάζουν τις απόψεις μου. Δεν έχω τόσο χρόνο, κι άλλωστε, εφ’ όσον διατυπώνονται δημοσίως, ο καθένας έχει δικαίωμα να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί τους. Τζάμπα είναι. Είναι χρήσιμη, όμως, μια απάντηση όταν κρίνουν τις προθέσεις μου. Σύμφωνα με τη λογική Τσακυράκη, λοιπόν, κρίνω τον Παπαδήμο (σωστά ή λάθος, αδιάφορο…) όχι επειδή αυτή είναι η δουλειά μου αλλά επειδή θέλω να αποτύχει, επειδή θέλω να γίνουν εκλογές, επειδή θέλω να νικήσει ο Σαμαράς, επειδή θέλω να είμαι ≪μέσα στα πράγματα≫ – και τότε, μαζί με τον Σαμαρά, να φέρουμε πίσω τη δραχμή!..Με την ίδια ακριβώς λογική θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι ο κ. Τσακυράκης εξοργίστηκε από την κριτική στον Παπαδήμο επειδή δεν θέλει να γίνουν εκλογές, επειδή τα έχει βρει με τον Καρατζαφέρη, επειδή επιζητεί μια πολιτική εκτροπή, επειδή θέλει να καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα, επειδή προσπαθεί ≪να έλθει στα πράγματα≫ – αλλά και με καθεστώς δικτατορίας πολύ φοβούμαι ότι πάλι στη δραχμή θα καταλήξουμε!.. Προφανώς δεν θα ισχυριστώ κάτι τέτοιο.

Όχι επειδή ισχύει ή δεν ισχύει, πράγμα το οποίο παντελώς αγνοώ και ουδόλως ενδιαφέρομαι να μάθω. Αλλά επειδή βρίσκω τις δίκες προθέσεων ανόητες και τις θεωρίες συνωμοσίας ηλίθιες. Ως εκ τούτου, θα απέχω και της ηλιθιότητας και της ανοησίας.

Ακόμη περισσότερο που, εξ όσων γνωρίζω, η ζωή πρόλαβε να απαντήσει από μόνη της. Η κυβέρνηση Παπαδήμου ολοκληρώνει συντόμως τον βίο της και η χώρα οδεύει αισίως σε εκλογές, χωρίς να έχει επιστρέψει στην δραχμή και χωρίς να επέλθει κάποιου είδους εθνική καταστροφή. Συνεπώς, μάλλον ανύπαρκτη υπόθεση ανέλαβε να υπερασπιστεί ο κ. Τσακυράκης.

Ηθικό δίδαγμα; Διπλό.

Πρώτον, ότι η σκοταδιστική αντίληψη που επιλέγει να κρίνει όχι όσα γράφονται ή λέγονται αλλά όσα (υποτίθεται) εννοούνται ή επιδιώκονται εξακολουθεί να αποτελεί μια απερίγραπτη, όσο και γραφική παθογένεια του δημόσιου διαλόγου στη χώρα μας.

Δεύτερον, ότι η αυτόκλητη συνηγορία αποδεικνύεται συνήθως δικηγορία της πεντάρας.

Δικηγορία δωρεάν (Σταύρου Τσακυράκη)

Ο κ. Γ. Πρετεντέρης συνελήφθη κλέπτων οπώρας και θεωρεί ότι είναι ευκαιρία να μιλήσει για την ποιότητά τους. Λέει, λοιπόν, ότι οι δίκες προθέσεων είναι ανόητες. Αυτός προτιμά να βάζει απ’ ευθείας στο στόμα του άλλου ό,τι σκοπεύει να του αποδώσει. Έτσι, είναι αλήθεια ότι δεν κρίνει προθέσεις ή επιδιώξεις. Κρίνει πάντα λόγια, ασχέτως αν τα επινοεί ο ίδιος. Δεν ξέρω αν με τη μέθοδο αυτή αποφεύγει την ≪ανοησία≫ και την ≪ηλιθιότητα≫. Βέβαιο είναι ότι δεν αποφεύγει μια λαθροχειρία ασυμβίβαστη με την άσκηση δημοσιογραφίας.

Υπενθυμίζω ότι έβαλε στο στόμα του Πρωθυπουργού, και μάλιστα σε εισαγωγικά, λόγια που αυτός ποτέ δεν είπε και μετά, με το γνωστό ανοίκειο ύφος του, τον κατακεραύνωσε για αυτά που του απέδωσε (είπε για τον Παπαδήμο ότι μιλά σαν Πρόεδρος του ΣΕΒ, σαν απεσταλμένος του ΔΝΤ, ότι αυτός έχει πρόβλημα και όχι η χώρα). Όποιος δημοσιογράφος έκανε κάτι παρόμοιο σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης θα ευχόταν να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Ο κ. Γ. Πρετεντέρης, βέβαια, όχι μόνον δεν αισθάνεται την παραμικρή υποχρέωση να ψελλίσει κάποια δικαιολογία αλλά δίνει συμβουλές για τον δημόσιο διάλογο! Δεν πρόκειται απλώς για τη συνηθισμένη ≪γραφική παθογένεια≫ που χαρακτηρίζει τους τηλεοπτικούς αστέρες. Πρόκειται για απερίγραπτο θράσος.

Όπως όμως έχει παρανοήσει το ρόλο του δημοσιογράφου, το ίδιο παρανοεί και το ρόλο του δικηγόρου. Η ≪πολιτική συνηγορία≫ δεν έχει καμία σχέση με το επάγγελμα του δικηγόρου. Είναι κατά κανόνα αυτόκλητη και παρέχεται δωρεάν. Πράγματι, ο Παπαδήμος, που αίφνης για τις ανάγκες της απάντησής του από προβληματικός μεταβλήθηκε σε σοβαρό άνθρωπο, δεν μου ζήτησε να τον ≪υπερασπίσω≫ και φυσικά δεν του έστειλα λογαριασμό. Ο κ. Γ. Πρετεντέρης για δεκαετίες υποδύεται καθημερινά το ρόλο του συνήγορου ή κατήγορου διαφόρων προσώπων. Μήπως αυτός κάνει τον δικηγόρο κατ’ εντολήν και επ’ αμοιβή; Αν όχι, γιατί εκπλήσσεται και εξανίσταται με την αυτόκλητη και δωρεάν συνηγορία;

Υποστήριξα ότι πολιτικά ταυτίζεται με τον Σαμαρά και δεν απορρίπτει τη δραχμή. Αναφερόμουν σε κείμενό του που περιέγραφε τη δανειακή σύμβαση ως Μεσαίωνα και διαχώριζε τον εαυτό του από όσους μπορεί να ήθελαν το ευρώ με τέτοιους όρους. Αν τα επιχειρήματά μου δεν ήταν πειστικά θα με εξέθεταν χωρίς να χρειαστεί να μπει στον κόπο να απαντήσει.

Τώρα, αν νομίζει ότι με αντικρούει λέγοντας πως θα μπορούσε κι ο ίδιος να υποθέσει ότι είμαι με τον Καρατζαφέρη, τη δικτατορία και την εκτροπή, πλανάται οικτρά. Προφανώς δεν αντιλαμβάνεται σε ποιον αναφέρεται ούτε πόσο γελοία θα ήταν η υπόθεσή του.

Ηθικό δίδαγμα; Διπλό:

Πρώτον, το θράσος δεν συγκαλύπτει τη γραφική παθογένεια που έχουν επιβάλει στον δημόσιο διάλογο οι τηλεοπτικοί αστέρες· αντίθετα, την αποκαλύπτει.

Δεύτερον, η πολιτική συνηγορία δεν είναι δικηγορία ούτε καν της πεντάρας. Είναι δωρεάν.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s