Ου φονεύσεις

Μέσα στην ακατάσχετη φλυαρία που εκπορεύθηκε από τον Κορυδαλλό με αφορμή το «σκασιαρχείο» του Χριστόδουλου Ξηρού πέρασαν απαρατήρητες οι δηλώσεις του αδερφού του Σάββα, οι οποίες είχαν πραγματική σημασία: «αυτό που θα άλλαζα, αν μπορούσα, από όλη αυτή την ιστορία θα ήταν να μην έχω αφαιρέσει ζωή. Αυτό θα με κυνηγάει για πάντα και δεν μπορώ να κάνω και τίποτα για να το αλλάξω».

Βέβαια, η αλήθεια του ηθικού κανόνα «ου φονεύσεις» δεν εξαρτάται από την επιβεβαίωση κάποιου που έχει φονεύσει. Στην Ελλάδα, όμως, που η καταδίκη της τρομοκρατίας γίνεται συχνά με όρους ωφελιμισμού ή αποτελεσματικότητας («δεν ωφελούν τον αγώνα οι δολοφονίες», «δεν καταφέρνουν τίποτα, αντίθετα ενισχύουν την καταπίεση»), η μεταμέλεια του Σάββα Ξηρού έχει σημασία γιατί μας ωθεί να σκεφθούμε το ζήτημα με όρους ηθικούς. Να επιστρέψουμε στη θεμελιώδη αντίληψη ότι η ανθρώπινη ζωή είναι το υπέρτατο αγαθό και ότι καμιά έκπτωση στην αξία της δεν δικαιολογείται. Καμιά κοινωνία δεν αξίζει να υπάρχει αν δεν προασπίζει απόλυτα την αξία της ανθρώπινης ζωής.   

Στη φυλακή η ζωή των ανθρώπων δοκιμάζεται σκληρά και η αξία της εμφανίζεται σε όλο της το μεγαλείο. Ο αναστοχασμός και η επανεκτίμηση της τρομοκρατικής δραστηριότητας ήταν τα εύλογα επακόλουθα για πολλούς από τους καταδικασθέντες για τρομοκρατία στην Ιταλία και τη Γερμανία. Ο Σάββας Ξηρός είναι ο πρώτος Έλληνας που έρχεται να προστεθεί σε όσους, σαν κι αυτόν, αντιλήφθηκαν το μέγεθος του κακού που διέπραξαν.

Καλώς το έκανε, λοιπόν. Και το μήνυμά του μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο αν βοηθήσει μερικούς στο αμέσως επόμενο βήμα. Να αντιληφθούν, δηλαδή, πως η ζωή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σωματική ακεραιότητα του καθενός, και, επομένως, κάθε προσβολή της τελευταίας ισοδυναμεί με προσβολή της πρώτης.

This entry was posted in Σχόλια. Bookmark the permalink.

One Response to Ου φονεύσεις

  1. Φιλόσοφος δεν είμαι αλλά αν δεν κάνω λάθος ο ισχυρισμός ότι η ανθρώπινη ζωή είναι το υπέρτατο αγαθό πρέπει κι αυτός κάπως να θεμελιωθεί. Είναι μάλιστα ανοιχτό το ζήτημα στη φιλοσοφία αν κάτι τέτοιο θεμελιώνεται ωφελιμιστικά ή κατηγορικά. Η ωφελιμιστική σκέψη δεν είναι εκτός του πεδίου της ηθικής, ίσα ίσα αποτελεί ένα μεγάλο μέρος του. Δεν είναι εύκολο να αντικρούσουμε ωφελιμιστικά επιχειρήματα αν σκεφτούμε π.χ. ότι προφανώς είναι καλύτερα να σώσουμε πέντε ζωές αν χρειαστεί να θυσιάσουμε μία. Κι αν οι πέντε είναι λίγες σκεφτείτε τι θα κάνατε αν ήταν δέκα, εκατό ή εκατό χιλιάδες. Δεν είναι ότι διαφωνώ με το άρθρο απαραίτητα, απλώς πιστεύω ότι δεν τεκμηριώνει επαρκώς τη θέση του και καταφεύγει σε μια άδικη, κατά τη γνώμη μου, απαξίωση της ωφελιμιστικής προσέγγισης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s