Όχι στη χαμένη ψήφο!

 

Τον 17ο αιώνα ζούσε στο Κέμπριτζ της Μ. Βρετανίας ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, ο Τόμας Χόμπσον. Είχε στάβλους και νοίκιαζε άλογα, κυρίως σε φοιτητές του γειτονικού πανεπιστημίου. Ορισμένα άλογα είχαν μεγαλύτερη ζήτηση από τα υπόλοιπα, με αποτέλεσμα να καταπονούνται περισσότερο. Ο Χόμπσον αποφάσισε λοιπόν να εφαρμόσει ένα δικής του έμπνευσης σύστημα ενοικίασης αλόγων, έτσι ώστε αυτά να ενοικιάζονται κατά το δυνατόν εκ περιτροπής. Ο πελάτης μπορούσε να επιλέξει μόνο το άλογο που βρισκόταν πιο κοντά στην πόρτα του στάβλου. Στην ουσία δηλαδή οι πελάτες «επέλεγαν» το άλογο που ο ίδιος ο Χόμπσον είχε ήδη διαλέξει γι΄αυτούς. Αυτή η λογική του «είτε αυτό είτε τίποτα» είναι γνωστή στους Βρετανούς με τη φράση «η επιλογή του Χόμπσον». Έτσι δηλαδή μπορούν να περιγραφούν όλες αυτές οι καταστάσεις όπου θεωρητικά έχουμε την ελευθερία επιλογής, αλλά τελικά η προτεινόμενη λύση είναι μία και παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Σας θυμίζει τίποτα αυτό; Μήπως σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου οι κύριοι Σαμαράς και Τσίπρας δεν μας σερβίρουν ξανά και ξανά την επιλογή του Χόμπσον; Ο πρώτος επισείει τον μπαμπούλα του ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι στις Ευρωεκλογές παίζεται η σταθερότητα της χώρας και διακυβεύονται όσα η Κυβέρνηση έχει επιτύχει μέχρι σήμερα. «Οι πολίτες δεν πρέπει να επιτρέψουν η χώρα να γυρίσει πίσω», υποστηρίζει. Αν όμως ήταν πιο ειλικρινής θα μας έλεγε «ξεχάστε τον Μπαλτάκο, κάντε τώρα τα στραβά μάτια για τις αλλαγές που έγιναν με το σταγονόμετρο στη λειτουργία του κράτους, για τις μεταρρυθμίσεις που παραπέμψαμε στις ελληνικές καλένδες, διότι το ξέρετε ότι δεν έχετε άλλη επιλογή. Θα μας ψηφίσετε, έστω και με το ζόρι, επειδή φοβάστε την αβεβαιότητα της επόμενης μέρας με έναν αλλοπρόσαλλο ΣΥΡΙΖΑ στο τιμόνι». Από την πλευρά του, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επενδύει στην οργή των πολιτών που δοκιμάζονται από την πολυετή κρίση. Στις ευρωεκλογές πρέπει να διεξαχθεί το δημοψήφισμα που δεν έγινε ποτέ για το μνημόνιο, μας λέει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Καλλιεργεί την αυταπάτη ότι μπορεί να γυρίσουμε πίσω στην προ κρίσης εποχή, χωρίς να υποψιάζεται ότι αυτό όχι μόνον είναι αδύνατο αλλά είναι και ανεπιθύμητο. Στην προ κρίσης εποχή δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να γυρίσουμε, γιατί ξέρουμε ότι οι παθογένειές της μας έφεραν στην καταστροφή.

Με άλλα λόγια, το άλογο του κ. Σαμαρά είναι η μοναδική λύση ως «το μη χείρον βέλτιστον». Κατά δε τον κ. Τσίπρα, το άτι του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη επιλογή για να γυρίσουμε στο παρελθόν. Αν μάλιστα ο κ. Βενιζέλος ήταν ο Χόμπσον, τότε ίσως μας απειλούσε με οριστικό κλείσιμο της επιχείρησής του στην περίπτωση που δεν επιλέγαμε το άλογό του.

Η εκμετάλλευση του φόβου και της οργής του εκλογικού σώματος από την Κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, αποκαλύπτει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο τη  γύμνια των ιδεών τους για την Ελλάδα στη μετά τη χρεοκοπία εποχή. Είναι ίσως παράδοξο, αλλά η ίδια η κρίση αποτελεί τον λόγο ύπαρξης τόσο της Κυβέρνησης όσο και του ΣΥΡΙΖΑ. Η μεν Κυβέρνηση δικαιολογεί την αναγκαιότητα της παραμονής της στην εξουσία απλώς και μόνο διότι με τους άλλους θα ξανακυλήσουμε σε αυτήν. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του ζητάει την ψήφο μας χωρίς να προτείνει τι θα πρέπει να κάνουμε από δω και πέρα, αλλά για να τιμωρήσουμε αυτούς που «μας στέρησαν την αξιοπρέπειά μας». Πολώνοντας και οι δυο τους το εκλογικό κλίμα, εμφανίζονται ως αναπόδραστες επιλογές. Μεταφέροντας τη λογική του Χόμπσον στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, μας λένε- τι πρωτότυπο- ότι κάθε ψήφος σε άλλο κόμμα θα είναι χαμένη.

Μήπως όμως συμβαίνει το αντίθετο; Μήπως αυτήν τη φορά κάθε ψήφος που θα πάει σε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ είναι στην ουσία χαμένη; Σκεφτείτε το εξής: αντί να προτείνουν λύσεις για το μέλλον, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία νομιμοποιούν την ύπαρξή τους ανασκαλεύοντας το παρελθόν. Καμία συζήτηση δεν διεξάγεται για τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει αναγκαστικά να γίνουν για να βρει η χώρα τον βηματισμό της μέσα σε μια Ευρώπη που αλλάζει και η ίδια δραματικά. Μπορεί, όμως, να συνεχίσει έτσι ο τόπος; Είναι δυνατόν ο πολιτικός διάλογος σε μια χώρα που έχει ρημάξει από χρόνια πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης να διεξάγεται ακόμα και πριν από τις ευρωεκλογές με όρους παρελθόντος; Πόσο επιτέλους μας υποτιμούν αυτοί που ζητούν την ψήφο μας εκμεταλλευόμενοι αποκλειστικά και μόνο τον φόβο και τον θυμό μας;

Η ψήφος στο Ποτάμι κάθε άλλο παρά χαμένη είναι. Πιστεύουμε ότι τώρα έχει ανάγκη η χώρα μια πολιτική δύναμη, η οποία θα λειτουργήσει ως καταλύτης του πολιτικού σκηνικού. Ξεκινώντας από τις ευρωπαϊκές εκλογές και την εκπρόσωπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από ανθρώπους που μπορούν να συμβάλουν στις κρίσιμες συζητήσεις για τη μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά, επίσης, και στη συνέχεια, με τη διαμόρφωση μιας πολιτικής δυναμικής η οποία θα εκφράσει αυθεντικά το αίτημα όλων αυτών των συμπολιτών μας που ζητούν δομικές μεταρρυθμίσεις του κράτους, εξορθολογισμό του δημοσίου, ανταγωνιστικότητα, ισονομία, δίκαιες ευκαιρίες, αξιοκρατία. Όλοι όσοι θέλουν πραγματικά να γίνει επιτέλους η Ελλάδα μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, έχουν την ευκαιρία στις ευρωπαϊκές εκλογές να καταγράψουν αυτήν την απαίτησή τους με την ψήφο τους στο Ποτάμι. Είναι κρίμα η ψήφος τους να πάει και αυτήν τη φορά χαμένη στον πολτό της δεξιάς ή αριστερής παρελθοντολαγνείας. Όχι λοιπόν στη χαμένη ψήφο!

 

 

 

 

 

 

This entry was posted in Σχόλια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s