Παραβίαση του Συντάγματος

Η Πρόεδρος της Βουλής κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι, κατά την άποψή μου, υπόλογη για παραβίαση του Συντάγματος επειδή μέχρι σήμερα δεν έχει εγγράψει στην ημερησία διάταξη το θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Για τη στοιχειοθέτηση της προσωπικής ευθύνης της Προέδρου αναφέρω, αφενός, τη διάταξη του άρθρου 32 παρ. 4 του Συντάγματος, αφετέρου, τη διάταξη του άρθρου 52 του Κανονισμού της Βουλής. Το Σύνταγμα επιτάσσει στη Βουλή που αναδείχθηκε από εκλογές λόγω αδυναμίας εκλογής του ΠτΔ να εκλέξει Πρόεδρο «αμέσως μόλις συγκροτηθεί σε σώμα». Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπεται, κατ’ αρχήν, να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη εργασία πριν ολοκληρώσει το έργο για το οποίο κατ’ εξοχήν εκλέχθηκε. Ο Κανονισμός της Βουλής άλλωστε προβλέπει ότι ο Πρόεδρος είναι αρμόδιος για να εγγάψει στην ημερησία διάταξη τα κατά προτεραιότητα θέματα. Συγκεκριμένα, η διάταξη του άρθρου 52 του Κανονισμού ορίζει ότι «στην ημερήσια διάταξη εγγράφoνται από τoν Πρόεδρo της Boυλής κατά πρoτεραιότητα τα θέματα για τα oπoία τo Σύνταγμα ή o Kανoνισμός της Boυλής τα πρoβλέπoυν ή oρίζoυν πρoθεσμίες μέσα στις oπoίες η Boυλή πρέπει να συζητήσει και να λάβει απoφάσεις ή απλώς να συζητήσει». Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το θέμα εκλογής ΠτΔ τίθεται κατά προτεραιότητα από το Σύνταγμα («αμέσως») και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Πρόεδρος της Βουλής είναι υποχρεωμένη να το εγγράψει στην ημερησία διάταξη. Κανονικά, στις 6 Φεβρουαρίου, οπότε και συγκροτήθηκε η Βουλή σε σώμα με την εκλογή του Προεδρείου της, η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου θα έπρεπε να εγγράψει στην ημερησία διάταξη το θέμα εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και να ορίσει ως ημερομηνία ψηφοφορίας την 12η Φεβρουαρίου (παρέλευση 5 ημερών από την εγγραφή). Την 6η Φεβρουαρίου, όμως, η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου ενέγραψε μόνο τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης παραλείποντας το θέμα της εκλογής ΠτΔ. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι, ενώ την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, η Πρόεδρος της Βουλής εξακολουθεί μέχρι σήμερα Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου να παραλείπει το καθήκον της να εγγράψει στην ημερησία διάταξη το θέμα εκλογής ΠτΔ, με αποτέλεσμα να καθυστερεί ανεπίτρεπτα κατά το Σύνταγμα η εκλογή του.

Posted in Uncategorized | 3 Comments

Πάλι περί κυβερνητικής συνεργασίας

Αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία στις εκλογές, τα κόμματα του μεσαίου χώρου που θα κληθούν ενδεχομένως να συμπράξουν σε μια κυβέρνηση συνεργασίας αποκτούν τεράστια δύναμη, πολύ μεγαλύτερη του εκλογικού ποσοστού τους. Πάντα η δύναμη του μικρότερου εταίρου είναι μεγαλύτερη από το εκλογικό ποσοστό του για τον απλούστατο λόγο ότι η συνδρομή του είναι απαραίτητη για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Στη σημερινή συγκυρία, όμως, η δύναμη γίνεται τεράστια, αν αναλογισθεί κανείς ότι οι δεύτερες εκλογές είναι επιλογή που πρέπει να αποκλεισθεί από το πρώτο κόμμα.

Ας το ξεκαθαρίσουμε. Η χώρα σε καμιά περίπτωση δεν αντέχει δεύτερες εκλογές. Το τραπεζικό σύστημα κινδυνεύει με κατάρρευση και είναι πολύ πιθανό να προκύψουν καταστάσεις πλήρους χάους στη διάρκεια της δεύτερης προεκλογικής περιόδου. Από αυτές τις καταστάσεις είναι βέβαιο ότι, εκτός από τη χώρα, κινδυνεύει να χάσει τα περισσότερα το πρώτο κόμμα. Χάνει την ευκαιρία να κυβερνήσει, έστω με άλλους, και αναγκαστικά χρεώνεται τις δεύτερες εκλογές, αφού αυτό έχει την κύρια ευθύνη για επίτευξη συνεργασίας. Αυτό πρέπει να εκλιπαρεί για συνεργασία και να είναι έτοιμο για μεγάλους συμβιβασμούς αν θέλει να κυβερνήσει.

Η Νέα Δημοκρατία έχει καταλάβει ότι η συνεργασία είναι υποχρεωτική. Δεν έχει ίσως καταλάβει πόσους πολλούς συμβιβασμούς θα αναγκαστεί να κάνει για να την επιτύχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσηλωμένος στη ρητορεία της αυτοδυναμίας φαίνεται να αποκλείει τις συνεργασίες. Δεν έχει ίσως καταλάβει πόσο απαγορευτικές είναι γι’ αυτόν οι δεύτερες εκλογές. Ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του τον υποστηρίζει γιατί πιστεύει ότι θα κάνει τη μεγάλη «τούμπα». Αν την αρνηθεί και προκαλέσει το χάος, το πιο πιθανό είναι όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι να τον εγκαταλείψουν και έτσι να απομακρυνθεί για πάντα από την εξουσία.

Χωρίς τον όρο για τήρηση όλων των συμφωνιών και της πάση θυσία εξασφάλισης της θέσης μας στην Ευρώπη δεν μπορεί να υπάρξει κυβερνητική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μερικοί λένε ότι αυτό δεν είναι εφικτό, άλλοι, πάνε πιο πέρα, λένε ότι δεν είναι δημοκρατικό να επιβάλλεται στο πρώτο κόμμα μια πολιτική που δεν είναι δική του. Το φόβητρο των δεύτερων εκλογών καθιστά τη συνεργασία απολύτως εφικτή. Το επιχείρημα ότι δεν είναι δημοκρατικό είναι αστείο, αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για πρώτο κόμμα που όχι μόνο δεν θα έχει την πλειοψηφία στη Βουλή αλλά δεν θα έχει ψηφιστεί παρά από το 30-35% του εκλογικού σώματος.

Για άλλη μια φορά στις εκλογές αυτές παίζεται η τύχη της χώρας. Και μόνον το γεγονός ότι μετά από 5 χρόνια κρίσης βρισκόμαστε πάλι στο σημείο μηδέν αποδεικνύει την ανικανότητα και την τεράστια ευθύνη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει διέξοδος χωρίς να σπάσει το σπυρί. Όλοι θα υποχρεωθούμε να αναστοχαστούμε και να δούμε πώς θα βαδίσουμε στο μέλλον.

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Aναγκαστικοί συμβιβασμοί  

Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας είναι υποχρεωμένες να κάνουν μεγάλους συμβιβασμούς. Παρά το εξωφρενικό μπόνους των 50 εδρών, το πιο πιθανό αποτέλεσμα των εκλογών είναι να μην έχει κανένα κόμμα αυτοδυναμία. Στην περίπτωση αυτή το ενδεχόμενο νέας προσφυγής στις κάλπες, όπως έγινε το 2012, πρέπει να αποκλεισθεί τελείως γιατί ισοδυναμεί με την κατάρρευση της χώρας. Δεν υπάρχει το παραμικρό χρονικό περιθώριο. Η παράταση της συμφωνίας με τους εταίρους που λήγει τέλος Φεβρουαρίου, οι δόσεις δανείων που λήγουν τον Μάρτιο και πάνω απ’ όλα η παρατεταμένη ακυβερνησία που δεν την αντέχει το τραπεζικό σύστημα, καθιστούν τις δεύτερες εκλογές ισοδύναμες με χάος και πλήρη κατάρρευση.

Μερικοί φαντασιώνονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, που αποκλείει τις συνεργασίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις, αν έρθει πρώτο κόμμα μπορεί να επιδιώξει την αυτοδυναμία σε δεύτερες εκλογές. Αστεία πράγματα. Ακόμη κι αν του λείπουν λίγες έδρες για την αυτοδυναμία, οι δεύτερες εκλογές θα διαλύσουν τη χώρα και θα τον απομακρύνουν οριστικά από κάθε προοπτική κατάκτησης της εξουσίας. Το ίδιο ισχύει και για τη Νέα Δημοκρατία. Αν επιδιώξει δεύτερες εκλογές, μάλλον αποχαιρετά οριστικά την εξουσία.

Η αναγκαιότητα κυβερνητικής λύσης υποχρεώνει σε συνεργασία και τις πολιτικές δυνάμεις του μεσαίου χώρου. Το Ποτάμι δεν μπορεί να την αρνηθεί είτε είναι πρώτο κόμμα η ΝΔ είτε είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τραγικό για ένα νέο κόμμα που γνωρίζει ότι η ριζική αλλαγή της χώρας περνά μέσα από τη συντριβή του παλαιοκομματικού συστήματος να αναγκάζεται να συμπράξει είτε με μια λαϊκιστική Δεξιά είτε με μια αναχρονιστική Αριστερά. Όμως, αν ισχύει ότι βρισκόμαστε πάλι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η συνεργασία αποτελεί πράξη ανάληψης ευθύνης.

Η ευθύνη, όμως, περιορίζεται στο να αποφευχθεί άμεσα η κατάρρευση της χώρας και προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να αναζητηθούν οι όροι μιας πιθανής συνεργασίας. Η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει ως λογική προϋπόθεση την διασφάλιση της θέσης μας στην Ευρώπη και το ευρώ πράγμα που σημαίνει ότι η όποια διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας εξυπακούεται ότι γίνεται με δεδομένη την αποδοχή και το πλαίσιο των δεσμεύσεων μας. Κι επειδή όλοι γνωρίζουμε ότι οι διακομματικές συμφωνίες στα χαρτιά δεν διασφαλίζουν τίποτα, η κρίσιμη θέση του Υπουργού Οικονομικών πρέπει να ανατεθεί σε μια μη πολιτική προσωπικότητα αναμφισβήτητων φιλοευρωπαϊκών πεποιθήσεων ώστε να μην υπάρξουν μονομερείς εκπλήξεις.

«Δύσκολο είναι να ζητάς από τον ΣΥΡΙΖΑ να καταπιεί κάτι τέτοιο» θα αντιτάξει κάποιος. Όμως, το Ποτάμι δεν μπορεί παρά να το ζητήσει και ο ΣΥΡΙΖΑ καλά θα κάνει να το δεχτεί. Το Ποτάμι δεν μπορεί παρά να θέσει αυτόν τον όρο γιατί αλλιώς δεν σώζεται η χώρα και δεν έχει νόημα η κυβερνητική συνεργασία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί παρά να τον δεχτεί, αλλιώς προχωρεί σε εκλογές ζητώντας αυτοδυναμία για να έχει λυτά τα χέρια ώστε να μας βγάλει από την Ευρώπη. Ακόμη κι αν ελπίζει ότι επιβιώνουμε του χάους των δεύτερων εκλογών είναι αφέλεια να πιστεύει ότι θα βγει ενισχυμένος με μια απροκάλυπτη αντιευρωπαϊκή πολιτική.

Στην παρούσα συγκυρία, το Ποτάμι ούτε στη Νέα Δημοκρατία, αν είναι πρώτο κόμμα, μπορεί να αρνηθεί τη συνεργασία. Όμως, είναι φανερό ότι δεν μπορεί να συμπράξει σε μια διακυβέρνηση, η οποία όχι μόνο μας οδηγεί σε αργό θάνατο αναβιώνοντας το πελατειακό κράτος που μας έφερε στην δεινή θέση που είμαστε, αλλά όπως αποδείχθηκε με την νέα υπαρξιακή κρίση που διανύουμε θέτει ανά πάσα στιγμή σε κίνδυνο την ανάταξη της χώρας. Η αξιοκρατία αρχίζοντας από τους ανώτερους αξιωματούχους, η ανάπτυξη με κίνητρα και χρηματοδότηση ιδιαίτερα της νεανικής επιχειρηματικότητας, άμεσες θεσμικές αλλαγές όπως η αναθεώρηση του Συντάγματος και ο εκλογικός νόμος, είναι μερικά από τα παραδείγματα όρων που τίθενται για την διασφάλιση μιας νέας πορείας. Κι εδώ, όμως, επειδή οι διακομματικές συμφωνίες δεν αρκούν για τη τήρησή τους, πρέπει να υπάρξει νέο πρόσωπο στη θέση του Πρωθυπουργού που θα εκφράσει τη νέα κυβερνητική συνεργασία.

«Δύσκολο να ζητάς από τη Νέα Δημοκρατία να καταπιεί κάτι τέτοιο, όταν θα έχει έρθει πρώτο κόμμα στις εκλογές», θα αντιτείνει κάποιος. Ο όρος δεν είναι να μην προέρχεται ο Πρωθυπουργός από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά να μην είναι το πρόσωπο που θα εκφράζει μια δόση από τα παλιά. Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να το αρνηθεί λέγοντας «αφού δεν θέλετε τον Σαμαρά πάω σε εκλογές», γιατί, ακόμη κι αν ελπίζει ότι θα επιβιώσουμε του χάους των δεύτερων εκλογών, δεν μπορεί να πιστεύει ότι θα βγει κερδισμένη αν οδηγήσει τη χώρα στην περιπέτεια χάριν ενός προσώπου.

Όσο και να φαίνεται περίεργο από την ακυβερνησία ο λιγότερο χαμένος θα είναι το Ποτάμι. Αφενός κανείς δεν θα του αποδώσει τεράστιες ευθύνες αφετέρου θα επιβεβαιώσει με τραγικό τρόπο τη θέση του ότι τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνονται για το αδιέξοδο της χώρας. Αυτή τη τραγική για τη χώρα επιβεβαίωση δεν τη θέλει το Ποτάμι και είναι διατεθειμένο να «λερωθεί» πριν καλά-καλά μπει στην πολιτική κονίστρα. Δεν έχει, όμως, κανένα νόημα να το κάνει αν δεν αντιλαμβάνονται όλοι ότι η επείγουσα κατάσταση υποχρεώνει σε μεγάλους συμβιβασμούς. Και μην νομίζετε ότι οι μεγαλύτεροι είναι να μην πάρει ο Μηλιός το Υπουργείο Οικονομικών ή ο Σαμαράς την Πρωθυπουργία. Τον μεγαλύτερο συμβιβασμό θα τον κάνει το ίδιο το Ποτάμι, αν συμπράξει είτε με τη Νέα Δημοκρατία είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα κόμματα που τρέφονται από την κρίση. Θα το κάνει μόνο και μόνο γιατί υπάρχει επείγουσα ανάγκη αποτροπής της καταστροφής.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Πρόεδρος της Δημοκρατίας με 170 βουλευτές

Η ιδέα να μην υπολογιστούν οι ψήφοι των βουλευτών της Χρυσής Αυγής στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας προσκρούει στο άρθρο 32 παρ. 3 του Συντάγματος που απαιτεί στη τρίτη ψηφοφορία «πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών». Δεν υπάρχει αμφιβολία, λοιπόν, πως για να εκλεγεί Πρόεδρος, η τρίτη ψηφοφορία πρέπει να καταγράφει τουλάχιστον τον αριθμό 180.

Η τυπική αυτή προϋπόθεση, η οποία επαναλαμβάνω δεν μπορεί να ξεπεραστεί, καθιστά στην παρούσα συγκυρία την Χρυσή Αυγή καθοριστικό παράγοντα των πολιτικών εξελίξεων. Αν ψηφίσει υπέρ, μάλλον εκλέγεται ΠτΔ, αν ψηφίσει κατά, μάλλον δεν εκλέγεται και οδηγούμαστε σε εκλογές.

Νομίζω ότι όπως θα έπρεπε να ντρεπόμαστε αν εκλεγόταν Πρόεδρος με τις ψήφους της Χρυσής Αυγής, το ίδιο πρέπει να ντρεπόμαστε αν με τις ίδιες ψήφους αποτραπεί η προεδρική εκλογή και οδηγηθούμε σε βουλευτικές εκλογές. Προτείνω στις πολιτικές δυνάμεις και στους ανεξάρτητους βουλευτές να πράξουν με τρόπο που να αποκλείει να προσμετρηθούν οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής είτε υπέρ είτε κατά της εκλογής.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν οι δημοκρατικές δυνάμεις συμφωνήσουν ότι η δεύτερη ψηφοφορία είναι αποφασιστική και καθοριστική για την εκλογή και υπολογίσουν αναλόγως τις πλειοψηφίες. Πάμε στους υπολογισμούς. Τα τρία πέμπτα του αριθμού των βουλευτών μείον τους 18 που έχουν εκλεγεί με την Χρυσή Αυγή (συνυπολογίζω και τους δύο που ανεξαρτητοποιήθηκαν), δηλαδή τα τρία πέμπτα των 282 είναι 170. Αντιστοίχως, τα δύο πέμπτα που απαιτούνται για να αποτραπεί η εκλογή είναι 113. Αν η υποψηφιότητα Δήμα συγκεντρώσει 170 ψήφους στη δεύτερη ψηφοφορία, χωρίς φυσικά καμία χρυσαυγίτικη ψήφο, τότε η Βουλή πρέπει να αναγνωρίσει ότι συγκέντρωσε ουσιαστικά την απαιτούμενη πλειοψηφία και πρέπει να εκλεγεί Πρόεδρος. Αντιστοίχως, αν υπάρξουν 113 ψήφοι εναντίον της υποψηφιότητας Δήμα, χωρίς καμία χρυσαυγίτικη εννοείται, η Βουλή οφείλει να αναγνωρίσει ότι η υποψηφιότητα απέτυχε και πρέπει να προκηρυχθούν εκλογές.

Εφόσον υπάρξει τέτοια συμφωνία ως προς τη σημασία της δεύτερης ψηφοφορίας, στην τρίτη που απαιτούνται 180 ψήφοι, οι βουλευτές που μειοψήφησαν οφείλουν να προσχωρήσουν στην  πλειοψηφία ώστε να τηρηθεί το γράμμα του Συντάγματος. Αυτός είναι ο μόνος καθαρός τρόπος για μην προσμετρηθούν οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής και να μην της επιτραπεί να αποτελεί παράγοντα των πολιτικών εξελίξεων.

Posted in Uncategorized | 4 Comments

Συγγενείς του είναι, άρα αυτός το έκανε

Ήμουν από τους πρώτους που αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι ο Γ. Παπακωνσταντίνου έσβησε από τη λίστα Λαγκάρντ τα τρία ονόματα των συγγενών του. Η όλη ιστορία μου φαινόταν εξωφρενικά χοντροκομμένη για να έχει βάση. Στην προεκλογική περίοδο των Ευρωεκλογών κάποιοι αναπαρήγαγαν την σχετική ανάρτηση μου στο FB για να με πλήξουν παίρνοντας ως δεδομένο ότι είναι αυτονόητα επιλήψιμη. Η μειοψηφούσα γνώμη του Αρεοπαγίτη εισηγητή του Δικαστικού Συμβουλίου του Ειδικού Δικαστηρίου κ. Χριστόφορου Κοσμίδη, δηλαδή του δικαστή που μελέτησε προσεκτικά τη δικογραφία και εισηγήθηκε στους άλλους δικαστές την υπόθεση, επιβεβαιώνει πλήρως την αρχική μου εκτίμηση. Βεβαίως, οι άλλοι δικαστές δεν συμφώνησαν μαζί του και αποφάσισαν την παραπομπή του Παπακωνσταντίνου. Το σκεπτικό, όμως, της μειοψηφίας είναι πειστικό και ενισχύει την αρχική μου εκτίμηση.

Ιδού ένα κρίσιμο απόσπασμα:

“το φερόµενο ως, κατ’αρχήν, περισσότερο εύλογο ενδεχόµενο της νόθευσης του αντιγράφου USB από τον κατηγορούµενο Γ. Παπακωνσταντίνου εξασθενίζει σοβαρά, αν ληφθούν υπ’ όψη οι παλινωδίες του Ι. ∆ιώτη, η επεξεργασία, την οποία είχε το περιεχόµενο του αντιγράφου USB στο laptop του Ειδικού Γραµµατέα του Σ∆ΟΕ, οι µετακινήσεις του αντιγράφου USB µεταξύ των τριών Η/Υ, που προαναφέρθηκαν και, µάλιστα, σε ηµέρες, οι οποίες θεωρούνται κρίσιµες για το χρόνο νόθευσης του περιεχοµένου του, η πρόνοια να καταστραφεί τόσο το περιεχόµενο του αντιγράφου USB όσο και τα περαιτέρω αντίγραφα, που είχαν δηµιουργηθεί στο laptop του Ειδικού Γραµµατέα του Σ∆ΟΕ, επί των οποίων θα µπορούσαν να ανιχνευθούν ίχνη διαγραφής των τριών αρχείων, εφ’ όσον η διαγραφή είχε γίνει επ’ αυτών και, τέλος, ο ισχυρισµός του κατηγορουµένου ότι υπήρξε σκευωρία σε βάρος του.

Οι υπάρχουσες ενδείξεις, οι οποίες πιθανολογούν ένα ενδεχόµενο, το οποίο προκύπτει ως συµπέρασµα συλλογισµού (ήτοι, α: λείπουν τρία αρχεία, β: τα αρχεία αυτά αφορούσαν συγγενείς του κατηγορουµένου, άρα γ: ο κατηγορούµενος, που υπήρξε ο δηµιουργός και πρώτος κάτοχος του αντιγράφου USB, διέγραψε τα αρχεία που λείπουν), δεν φαίνεται εφικτό να ενισχυθούν στο ακροατήριο, αφού από το σύνολο του υπάρχοντος αποδεικτικού υλικού δεν συνάγεται άλλη διαπίστωση, πλην αυτών που συγκροτούν τον ως άνω συλλογισµό.”

Με άλλα λόγια, η άποψη της μειοψηφίας είναι ότι από το σύνολο του υπάρχοντος αποδεικτικού υλικού δεν υπάρχει τίποτα παρά ο συλλογισμός ότι αφού τα ονόματα που σβήστηκαν ήταν συγγενείς του αυτός πρέπει να το έκανε. Ένας συλλογισμός που μπορεί να αρκεί για να καταδικάσει κάποιον στα καφενεία δεν είναι, όμως, ικανός να πείσει κανένα δικαστήριο.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Καλύτερα να θεωρείται αργυρώνητος παρά υπάλληλος ο βουλευτής

Ο Εισαγγελέας ζήτησε από τη Βουλή να αρθεί η ασυλία του βουλευτή κ. Ιω. Μιχελάκη προκειμένου να διωχθεί αυτός για δωροληψία. Συγκεκριμένα, η κατηγορία είναι ότι αυτός δωροδοκήθηκε με 7.000 ευρώ για να καταθέσει ερώτηση στη Βουλή που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα επιχειρηματία. Οι βουλευτές ψήφισαν κατά της άρσης της ασυλίας. Ο Π. Παυλόπουλος τόσο στην επιτροπή που εξέτασε το θέμα όσο και στην Ολομέλεια ισχυρίσθηκε ότι, επειδή το κατηγορητήριο αφορά «δωροδοκία υπαλλήλου» και ο βουλευτής δεν είναι υπάλληλος, δεν ευσταθεί η κατηγορία και για το λόγο αυτό δεν ψήφισε υπέρ της άρσης της ασυλίας.

“Εγώ δεν μπορώ να δεχθώ, ως Βουλευτής, αλλά και ως νομικός, τον χαρακτηρισμό του Βουλευτή, όταν ασκεί κοινοβουλευτικά και νομοθετικά καθήκοντα, ως υπαλλήλου. Και γι’ αυτό ψήφισα εναντίον της συγκεκριμένης παραπομπής.” (Π. Παυλόπουλος Πρακτικά Βουλής).

Με άλλα λόγια, επειδή δεν μπορεί να δεχθεί τον χαρακτηρισμό του βουλευτή ως υπαλλήλου, δέχεται ότι η έννομη τάξη δεν προβλέπει καμία συνέπεια στον χρηματισμό του, όταν αυτός ασκεί κοινοβουλευτικό έλεγχο. Αυτό σημαίνει, για να λαϊκίσω κι εγώ, ότι μπροστά στον χαρακτηρισμό του βουλευτή ως υπαλλήλου ο χαρακτηρισμός αργυρώνυτος δεν είναι δα και τόσο προσβλητικός, πολλώ δε έλασσον επισύρει κυρώσεις.

Βεβαίως και νομικά το ζήτημα δεν είναι όπως το θέτει ο Π. Παυλόπουλος. Πολύ απλά, το να δεχτεί κανείς ότι ο όρος «υπάλληλος» είναι τεχνικός και κατά την έννοια του Ποινικού Δικαίου περιλαμβάνει και τους βουλευτές δεν συνεπάγεται αναγκαία ότι τους θεωρεί υπαλλήλους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Την άποψη ότι σε αυτές τις περιπτώσεις οι βουλευτές περιλαμβάνονται στην έννοια του υπαλλήλου έχουν υποστηρίξει διαχρονικά επιφανείς ποινικολόγοι. Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία παλαιότερα (πριν θεσπισθεί ειδική διάταξη) γινόταν δεκτό ότι περιλαμβάνονται και οι δικαστές στην έννοια του υπαλλήλου. Το ίδιο το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής,όταν κλήθηκε να γνωμοδοτήσει επί του θέματος, συντάχθηκε με αυτήν την ερμηνεία. Ο καθηγητής του Ποινικού Δικαίου κ. Χρίστος Μυλωνόπουλος σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα μαζί του, ήταν κατηγορηματικός για την ορθότητα αυτής της ερμηνείας. Δηλαδή ο Εισαγγελέας που επιλήφθηκε το πρώτον της υπόθεσης, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που παρέπεμψε (δις) στη Βουλή τη δικογραφία, το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής είναι της άποψης ότι στην έννοια του υπαλλήλου περιλαμβάνονται και οι βουλευτές, και οι μόνοι που φαίνεται να διαφωνούν είναι οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι.

Ας δεχθούμε, όμως, χάριν της συζήτησης, ότι το ζήτημα είναι αμφιλεγόμενο. Είναι νοητό να το λύσει η Βουλή νομικά απλώς αρνούμενη να άρει την ασυλία και αποδεχόμενη ουσιαστικά ότι ο χρηματισμός βουλευτή για άσκηση κοινοβουλευτικού ελέγχου δεν επιφέρει συνέπειες; Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής, όταν οι βουλευτές καλούνται να αποφανθούν για την άρση της ασυλίας, ερευνούν μόνο αν η πράξη για την οποία ζητείται η άρση συνδέεται με την πολτική ή κοινοβουλευτική δραστηριότητα του βουλευτή ή η δίωξη ή η μήνυση υποκρύπτει πολιτική σκοπιμότητα. Δεν καλούνται να αποφανθούν για τη νομιμότητα του κατηγορητηρίου, αλλά απλώς εξετάζουν αν οι καταλογιζόμενες πράξεις συνδέονται με τα καθήκοντα του βουλευτή. Το ζήτημα της νομιμότητας του κατηγορητηρίου θα το λύσει το δικαστήριο που θα εκδικάσει την υπόθεση.

Η απίστευτη αυτή ιστορία έχει και μια ακόμη λεπτομέρεια. Μιλώντας στη Βουλή, ο κ. Μιχελάκης αποκάλυψε ότι έχει υποβάλει για την ίδια υπόθεση μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση, η εκδίκαση της οποίας αναβλήθηκε μετά από αίτημα των μηνυομένων, τους οποίους ψέγει για την αναβολή. Δηλαδή διατηρεί ο ίδιος το δικαίωμα να μηνύει πολίτες, τη στιγμή που αυτός αποφεύγει την εκδίκαση της βασικής υπόθεσης.

Τέλος, με δεδομένο ότι τα μικρά κόμματα ψήφισαν υπέρ της άρσης της ασυλίας, η τελική απόφαση (96 κατά, 86 υπέρ) θα ήταν διαφορετική αν σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ψήφιζε και αυτή υπέρ.

Posted in Σχόλια | 1 Comment

Γιατί η Ε.Κ. ανήκει σε αυτή εδώ τη χώρα

Σήμερα, την ίδια μέρα που ο Ομπάμα αναμένεται να ανακοινώσει μέτρα για τη νομιμοποίηση εκατομμυρίων μεταναστών που ζουν παράνομα στις ΗΠΑ, έγινε γνωστή η νέα ρύθμιση για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας από αλλοδαπούς. Η νέα ρύθμιση ήταν αναγκαία μετά την απόφαση του ΣτΕ, η οποία έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο Ραγκούση που ρύθμιζε ικανοποιητικά το θέμα. Δεν έχει σημασία να επαναλάβω την κριτική που έχω ασκήσει σε μια απόφαση, η οποία θεωρώ ότι διεκδικεί τα πρωτεία της πλέον λανθασμένης νομικά και αυθαίρετης δικαστικής απόφασης της μεταπολίτευσης. Σημασία έχει να επαναλάβω ότι η απόφαση αυτή έκλεισε το δρόμο για πολιτογράφηση σε ορισμένους από τους καλύτερους νέους αυτής της χώρας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της Ε.Κ., η οποία γεννήθηκε το 1991 στην Κορυτσά της Αλβανίας. Το 1999, σε ηλικία οκτώ χρονών, εγκαταστάθηκε με τους γονείς και τα τρία αδέλφια της στην Ελλάδα. Πήγε στο δημοτικό και αμέσως άρχισε να μαζεύει διακρίσεις για τις επιδόσεις της. Το 2009 αποφοίτησε από το Λύκειο με άριστα και συνέχισε τις σπουδές της στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σήμερα «χρωστά» τέσσερα μαθήματα για να πάρει πτυχίο. Οι γονείς εργάζονται, οι δύο αδερφές είναι φοιτήτριες και ο αδερφός της μαθητής του Λυκείου. Μετά την απόφαση του ΣτΕ, η Ε.Κ. δεν μπορούσε να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Χωρίς ιθαγένεια αφενός δεν μπορεί να εγγραφεί για άσκηση στο Δικηγορικό Σύλλογο και να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου αφετέρου είναι υποχρεωμένη να ζητήσει άδεια παραμονής στη χώρα που βρίσκεται το σπίτι της, η οικογένειά της, οι φίλοι της, οι συμφοιτητές της. Δεν μπορεί να πάρει ιθαγένεια στη χώρα που έχει ζήσει τα δύο τρίτα της ζωής της.

Δεν είναι φοβερή αδικία; Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (το 80,4% σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση) συμφωνεί να χορηγείται ιθαγένεια στα παιδιά μεταναστών που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Ελλάδα. Η προτεινόμενη ρύθμιση, όμως, δυστυχώς δεν θέτει τέλος στην αδικία. Θέτει ως προϋπόθεση για την απόκτηση ιθαγένειας επιτυχή ολοκλήρωση εννέα τουλάχιστον τάξεων σχολείου ή επιτυχή ολοκλήρωση έξι τάξεων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή απολυτήριο λυκείου και ολοκλήρωση σπουδών σε σχολή ελληνικών πανεπιστημίων ή ΤΕΙ.  Όσοι πληρούν τις προϋποθέσεις μπορούν να καταθέσουν αίτηση στα 16 τους για να αποκτήσουν την ιθαγένεια στα 18 τους.

Οι προϋποθέσεις αυτές καλύπτουν την περίπτωση της Ε.Κ. αλλά όχι του αδερφού της. Δεν καλύπτουν όλα τα παιδιά που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Ελλάδα, τα οποία θα πρέπει να περιμένουν την ενηλικίωση τους για να πάρουν την ιθαγένεια. Μέχρι τότε, δεν θα είναι πολίτες καμιάς χώρας.

Η Ε.Κ., τα αδέρφια της, οι γονείς της, τα χιλιάδες παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα ανήκουν σε αυτή εδώ τη χώρα. Έχουν όλες τις προϋποθέσεις για να αναπτύξουν τις αρετές τους και να επιδείξουν φροντίδα ώστε να είμαστε όλοι καλά και να ζούμε καλά. Έχουν όλες τις προϋποθέσεις να αναπτύξουν τις αρετές που αναγνωρίζει ο Αριστοτέλης στους άριστους πολίτες. Αρκεί φυσικά να γίνουν πολίτες αυτής της χώρας.

 

 

 

Posted in Σχόλια | Leave a comment